خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — خاقانی ازین مختصران دست بدار
- رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — ای داده تو را دست سپهر و دل دهر
- رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر
- رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — ای نام تو در شهر به خوبی مشهور
- رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — دانی ز چه یک نام حق آمد غفار
- رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — خاکی دل من به آتش آگنده مدار
- رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر
- رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — ای چرخ مَهَم را ز سفر باز آور
- رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — ای نیش به دل زین فلک سفله نواز
- رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — ای زلف بتم به شب سیاهی ده باز
- رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — ای ماه شب است پردهٔ وصل بساز
- رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — دل، سُغْبه‌یِ عشقِ توست، با تن مَسِتیز
- رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — هر کس که شود به مال دنیا فیروز
- رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — دود تو برون شود ز روزن یک روز
- رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوز
- رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوز
- رباعی شمارهٔ ۱۸۸ — خود را مپسند دل پسند همه باش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۰ — ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
- رباعی شمارهٔ ۱۸۹ — خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش
- رباعی شمارهٔ ۱۹۱ — خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش
- رباعی شمارهٔ ۱۸۵ — در طبعِ بَهیمه‌سار، مردم‌خو باش
- رباعی شمارهٔ ۱۸۷ — او رفت و دلم باز نیامد ز برش
- رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — خاقانی رو چو سیر عریان وش باش
- رباعی شمارهٔ ۱۸۶ — ای گشته به نور معرفت ناظر خویش