خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۴۲ — بچه ی مرغ تا نگردانی
- شمارهٔ ۴۴ — حرفی بفکن ز نام و آنگه بشمار
- شمارهٔ ۳۷ — چون بر آرد آفتاب از قلب دریا ماهئی
- شمارهٔ ۳۸ — نام آن ماه که خورشید پری رویانست
- شمارهٔ ۳۹ — گر پدر را ای پسر چون کودکان بابا نخوانی
- شمارهٔ ۴۰ — آهو بره را چون سر و دم ببریدم
- شمارهٔ ۴۱ — نام صنمی که مثل او دیده ندید
- شمارهٔ ۴۳ — چو با زر مرا پیش شاه آوری
- شمارهٔ ۵۲ — یار من آن صنم که بخوبیش یار نیست
- شمارهٔ ۴۵ — آنک او ده یا قدّش نبود سرو روان
- شمارهٔ ۴۸ — با فضله ی زنبور چو یک نیمه ی هاون
- شمارهٔ ۴۷ — نام سرو لاله رخ دانی که چیست
- شمارهٔ ۴۶ — شراب بر سر مو ریز و طرف بستان گیر
- شمارهٔ ۴۹ — قلب عکس و عکس قلب قلب را ترکیب کن
- شمارهٔ ۵۰ — گفتمش نام تو ای سیمین تن آخر چیست گفت
- شمارهٔ ۵۱ — ماهی که فتاده بینی او را در شست
- شمارهٔ ۵۷ — عین چون در میان صاد نهی
- شمارهٔ ۵۳ — پسنه دهنی که مستم از بادامش
- شمارهٔ ۵۸ — ای جوان چون نام دلدارم نمی دانی که چیست
- شمارهٔ ۵۹ — هر چند تنم چو موی آن سیمتنست
- شمارهٔ ۶۰ — فرشی که فکندم از پی آرامش
- شمارهٔ ۵۵ — برجای سرمه چو بخوانی سر سال
- شمارهٔ ۵۴ — آن یار که جان و دل گروگان ویست
- شمارهٔ ۵۶ — ای ترک سمن عذار خونریز