خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۷۳ — گفتم جانم گفت بمیر ار مردی
- شمارهٔ ۲۷۴ — گر با تو فلک دم زند از سرداری
- شمارهٔ ۲۷۸ — آن لحظه که سر مست من بی سر و پای
- شمارهٔ ۲۷۶ — ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودی
- شمارهٔ ۲۷۵ — گفتم چه کند دفع غمم گفت که می
- شمارهٔ ۲۷۷ — ای دل تو مرا درین عذاب افکندی
- شمارهٔ ۲۸۰ — گر طرّه ی مشکبار بر رو فکنی
- شمارهٔ ۲۷۹ — ای شمع اگر سر نفرازی چه کنی
- شمارهٔ ۲۸۱ — بودی که کسی از تو نشانم دادی
- شمارهٔ ۲۸۴ — ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
- شمارهٔ ۲۸۲ — روح ملکی ساجد و مسجود توئی
- شمارهٔ ۲۸۳ — ای آنک تو مانی و نمانی بکسی
- شمارهٔ ۲۸۵ — بی یار هزار باغ و گلشن بجوی
- شمارهٔ ۲۸۶ — دی صبحدم آن غیرت سرو چمنی
- شمارهٔ ۲۸۸ — شرطست دلا کز سر جان برخیزی
- شمارهٔ ۲۸۷ — می آیم و در بروی من می بندی
- شمارهٔ ۲۹۶ — هر چند که ما را فلک بی سر و پای
- شمارهٔ ۲۹۲ — ای بنده ی درگاه تو هر آزادی
- شمارهٔ ۲۹۴ — رفت آنک بباغ و راغ کردیمی جای
- شمارهٔ ۲۹۳ — تا چند ز مهر مه آن غالیه موی
- شمارهٔ ۲۹۵ — هر چند که در ملک فصاحت میری
- شمارهٔ ۲۹۰ — ای خواجه که سرمایه دین ودادی
- شمارهٔ ۲۸۹ — ای دیده زانوار تو موسی قبسی
- شمارهٔ ۲۹۱ — ای پیک مبارک ز کجا می آئی