خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۹۸ — ای غرّه بفضل و خالی از دانائی
- شمارهٔ ۲۹۷ — در حال من از نگاه ازین به نکنی
- شمارهٔ ۳۰۰ — ای مشک تتار از سر زلفت تاری
- شمارهٔ ۲۹۹ — ای حلقه که هم پای سر اندازانی
- شمارهٔ ۳۰۱ — ای کرده خور از خجلت رخسار تو خوی
- شمارهٔ ۳۰۳ — در خانه دلم تنگ شد از تنهائی
- شمارهٔ ۳۰۲ — آن موی میان که تا میان دارد موی
- شمارهٔ ۳۰۴ — وقتی گرت افتد اتفاق سفری
- شمارهٔ ۳۰۶ — آن لعبت نی زن من اگر با ویمی
- شمارهٔ ۳۰۷ — تا چند چو خور بر سر عالم لرزی
- شمارهٔ ۳۰۵ — ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی
- شمارهٔ ۳۰۸ — دیشب صنمی سرو قد شیرازی
- شمارهٔ ۴ — آنک نبود غمش ز مثل منی
- شمارهٔ ۳ — سالکی را که دید پیوسته
- شمارهٔ ۱ — آنک هستم ز خاک درگه او
- شمارهٔ ۲ — آنک بر سر و عارض چو گلیست
- شمارهٔ ۶ — پری‌رویی که از ما ناورد یاد
- شمارهٔ ۸ — حرف سوم سه چون بیندازی
- شمارهٔ ۱۱ — آنچه ما راست بریمین و یسار
- شمارهٔ ۷ — بستان ز کتاب حرف اول
- شمارهٔ ۵ — گفتمش ای ماهرو نام تو خود چیست گفت
- شمارهٔ ۱۲ — هفتاد و هشت نام یکی حور پیکرست
- شمارهٔ ۱۰ — آنک جعدش مرغ دل را دام بود
- شمارهٔ ۹ — نام صنمی که می نبینم بازش