خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۶۵ — نام آنکو صد یک حسنش نباشد آفتاب
- شمارهٔ ۶۷ — آن لحظه که بفکنند پنجاه ز شست
- شمارهٔ ۶۱ — ببوی شست سر زلف یارا گرداری
- شمارهٔ ۶۲ — دی بر سر کو ستاده دیدم پسری
- شمارهٔ ۶۶ — یک جزو ز جزوهای فخری نامه
- شمارهٔ ۶۸ — دندان اسب بشکن و شه رابرو نشان
- شمارهٔ ۶۴ — آن یار کجاست کاخر روز او را
- شمارهٔ ۶۳ — قلب نعل و پای مقلوب مصحّف را بزن
- شمارهٔ ۷۳ — این طرف نگر که وقتی از عالم ذوق
- شمارهٔ ۷۵ — آخر اول بگیر و اول آخر
- شمارهٔ ۷۶ — نام شه ملک چین قلب قلبست
- شمارهٔ ۶۹ — دندان عسس ز زیر و بالا بشکن
- شمارهٔ ۷۲ — شه در بر ما نام پری پیکر ماست
- شمارهٔ ۷۱ — آه مقلوب در میانه ی شب
- شمارهٔ ۷۰ — نام آنکو مرا ز غصّه بکشت
- شمارهٔ ۷۴ — آنک افتاد چو ماهی دل من در دامش
- شمارهٔ ۸۱ — نام آن آفتاب مشک نقاب
- شمارهٔ ۸۳ — آن سرو را نگر چو الف در میان زین
- شمارهٔ ۸۲ — ای برده بمکر و حیله از دستان دست
- شمارهٔ ۸۴ — ترا که ملک بدست برادر پدرست
- شمارهٔ ۷۸ — آن مه خورشید پیکر را لقب
- شمارهٔ ۷۷ — دلدار مرا که بی همال افتادست
- شمارهٔ ۷۹ — آنک دل را بوصلش امیدّست
- شمارهٔ ۸۰ — نام رخی کز مه رخان مثلش ندیدم در جهان