مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۱۷۱ — خندان به دو رخ گل بدیع آوردی
- رباعی شمارۀ ۱۷۲ — هر گه که تو نعل اسب یکران بندی
- رباعی شمارۀ ۱۷۵ — مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی
- رباعی شمارۀ ۱۷۳ — مر موی تو را چه بود بی آزاری
- رباعی شمارۀ ۱۶۹ — زلف و رخ خود به هم برابر کردی
- رباعی شمارۀ ۱۷۴ — چون اسب به میدان طرب می‌تازی
- رباعی شمارۀ ۱۷۰ — ای رشته چو قصد لعل کانی کردی
- رباعی شمارۀ ۱۷۶ — گر زانکه چو خاکِ ره، ستم‌کش باشی
- رباعی شمارۀ ۱۸۰ — ای تُنگ شکر چون دهن تنگت نی
- رباعی شمارۀ ۱۸۲ — در وقت بهار جز لب جوی مجوی
- رباعی شمارۀ ۱۸۴ — تا کی به هوای دل چنین خوار شوی
- رباعی شمارۀ ۱۷۹ — از دیده اگر نه خون روان داشتمی
- رباعی شمارۀ ۱۷۷ — در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی
- رباعی شمارۀ ۱۸۱ — بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی
- رباعی شمارۀ ۱۸۳ — جسمی دارم دلی خراب اندر وی
- رباعی شمارۀ ۱۷۸ — گر من به مَثَل هزار جان داشتمی
- رباعی شمارۀ ۱۸۵ — در دل نگذارمت که افگار شوی
- رباعی شمارۀ ۱۸۶ — چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهی
- رباعی شمارۀ ۱۸۷ — شفتالوی آبدارت ای سرو سهی
- رباعی شمارۀ ۱۸۹ — ای بت به سرِ مسیح اگر ترسایی
- رباعی شمارۀ ۱۸۸ — هر گه که به زلف، عنبرِ تر سایی
- رباعی شمارۀ ۱۹۱ — با روی چو نوبهار و با خوی دئی
- رباعی شمارۀ ۱۹۰ — هان تا به خرابات حجازی نائی
- شمارهٔ ۱ — قصاب چنانکه عادت اوست مرا