رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- رباعی شماره ۲۵ — از ذرهٔ سرگشته، قرار تو کجاست
- رباعی شماره ۲۷ — عرق از برگ گل انگیختنش را نگرید
- رباعی شماره ۲۸ — در باز بروی دلم از ناز نمیکرد
- رباعی شماره ۲۲ — هر دل که رهین تن بود او دل نیست
- رباعی شماره ۲۱ — این وادی عشق طرفه شورستانی است
- رباعی شماره ۲۳ — عشق است که بی زلزله وغلغله نیست
- رباعی شماره ۲۴ — در عشق حکایت غم انگیز نیست
- رباعی شماره ۲۶ — این دار فنا بلند از پستی ما است
- رباعی شماره ۳۲ — آنانکه علم به عالم تجریدند
- رباعی شماره ۲۹ — بر کف چه نهم سبحه که زنارم شد
- رباعی شماره ۳۰ — عاشق به گدائی نه شهی میخواهد
- رباعی شماره ۳۴ — ز آئینهٔ دل چو زنگ اغیار زدود
- رباعی شماره ۳۱ — ناصح چکنی زبانم از پندم مبند
- رباعی شماره ۳۳ — در صومعه و مدرسه دیار نبود
- رباعی شماره ۳۶ — یک جرعه هر آنکه از می ما نوشد
- رباعی شماره ۳۵ — مجنون که تمام محو لیلی نشود
- رباعی شماره ۴۳ — دل جز بغمش، بهر چه در ساخته بود
- رباعی شماره ۴۴ — تا در ره عشق پای از سر نشود
- رباعی شماره ۳۷ — گاهیم چو مرده در کفن میسازد
- رباعی شماره ۳۹ — ای رتبهٔ تاج و تخت را کرده بلند
- رباعی شماره ۴۱ — هر چیز که پرتوی بتو در تابد
- رباعی شماره ۴۲ — این خلق جهان به یکدگر کینه ورند
- رباعی شماره ۴۰ — خاکم که به هیچ کس گذارم نبود
- رباعی شماره ۳۸ — گه مجنونم به دشت و کو میسازد