ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۶ — اهل عطا کسی است که فضلی بود در او
- شمارهٔ ۸ — چرا تفاخر جویی بر این و آن به لقب
- شمارهٔ ۹ — ننویسی جواب نامه من
- شمارهٔ ۱۰ — جهانی منم بی‌نصیب از جهان
- شمارهٔ ۷ — هرکه سعی بد کند در حق خلق
- شمارهٔ ۱۲ — رئیس و سید شرق و خراسان
- شمارهٔ ۱۳ — آرزومندی من خدمت و دیدار تو را
- شمارهٔ ۱۱ — ای فلک قدری که شمس دین و دین دولتی
- شمارهٔ ۱۸ — غم امروز جان من فرسود
- شمارهٔ ۲۱ — حق ببین و بگو به چشم و زبان
- شمارهٔ ۱۹ — پیش پیری دلم حکایت کرد
- شمارهٔ ۱۷ — ز روزگار مرا خار هست و خرما نیست
- شمارهٔ ۲۰ — حکیم ماست به حکمت ز جملهٔ حکما
- شمارهٔ ۱۵ — ای شرف دین حق و نصرت اسلام
- شمارهٔ ۱۶ — ساقیا در جام من ریز آب رز
- شمارهٔ ۱۴ — ای خسرو ملوک و جهان دار چیره دست
- شمارهٔ ۲۴ — اکنون که خصومات همه اهل زمانه
- شمارهٔ ۲۶ — هیچ نعمت چو زندگانی نیست
- شمارهٔ ۲۵ — قدر مردم سفر پدید کند
- شمارهٔ ۲۸ — تو را که فضل و هنر هست و بخت و دولت نیست
- شمارهٔ ۲۷ — حرمت تو حسبی و نسبی است
- شمارهٔ ۲۹ — خبرت خفته می‌دهد دربان
- شمارهٔ ۲۲ — مدار بسته در خویش و تنگ بار مباش
- شمارهٔ ۲۳ — هیچ شرف چون شرف علم نیست