ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۱۰۰ — روزگار نوبهار آید همی
- شمارهٔ ۱۰۱ — مرا دلی است که دعوی کند به عشق همی
- شمارهٔ ۱۰۲ — ربوده ای زمن ای گل لباس برنایی
- شمارهٔ ۹۹ — کرا نیست دل در کف دلبری
- شمارهٔ ۹۸ — ای به قامت چو سرو بستانی
- شمارهٔ ۹۷ — گر دل و دلبر مرا دایم به فرمان باشدی
- شمارهٔ ۲ — تا زبرج حوت آهنگ حمل کرد آفتاب
- شمارهٔ ۱ — شادم ز دل که عاشق آن زلف دلکش است
- شمارهٔ ۶ — آب رویم برده ای و آتش اندر من زده
- شمارهٔ ۷ — تا فتنه گشتم آن صنم سیم ساق را
- شمارهٔ ۵ — تا آب دلبری و ملاحت به جوی توست
- شمارهٔ ۴ — ابر فروردین فرو شوید همی رخسار گل
- شمارهٔ ۳ — باحسن باغ و فر بهار و جمال گل
- شمارهٔ ۲ — ساقی بده آن می مصفا را
- شمارهٔ ۱ — ساقی کمی قرین قدح کن شراب را
- شمارهٔ ۳ — ساقی بده آن شراب گلگون را
- شمارهٔ ۷ — چهرهٔ باغ زعفرانی گشت
- شمارهٔ ۸ — عید خوبان را چو روی خویشتن آراسته است
- شمارهٔ ۱۰ — چون زلف تو بی قرارم از عشقت
- شمارهٔ ۱۱ — بر سپهر نیکویی رویش چو مه خرمن زده است
- شمارهٔ ۴ — دوش نبرده‌ست مرا هیچ خواب
- شمارهٔ ۵ — گر باده با مشافههٔ دوستان خوش است
- شمارهٔ ۶ — روی من چین از فراق آن نگار چین گرفت
- شمارهٔ ۹ — زبس گل که در باغ ماوی گرفت