ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۱۹ — چشم من بی روی تو روشن مباد
- شمارهٔ ۱۲ — آن باده را که گونه بیجاده آمده است
- شمارهٔ ۱۴ — می خوارگان که باده ز رطل گران خورند
- شمارهٔ ۱۸ — دیده که رخ و زلف تو از دور ببیند
- شمارهٔ ۱۵ — گرچه رخش همیشه حکایت ز مه کند
- شمارهٔ ۱۳ — باد سحری طرب فزاید
- شمارهٔ ۱۶ — هر که معشوق محتشم دارد
- شمارهٔ ۱۷ — آن عهد و وفای ما کجا شد
- شمارهٔ ۲۵ — ای دو لب تو ز شهد خوشتر
- شمارهٔ ۲۷ — آورد به ما بلبل عاشق خبر گل
- شمارهٔ ۲۰ — دلم بی روی تو خرم نباشد
- شمارهٔ ۲۴ — هر گه که گل لعل بخندد به چمن بر
- شمارهٔ ۲۲ — با من دلت آشنا نمی گردد
- شمارهٔ ۲۶ — همه مقصود ما شد راست امروز
- شمارهٔ ۲۳ — ای از بنفشه زلف تو پر پیچ و تاب تر
- شمارهٔ ۲۱ — دل من بی تو حکایت ز دهان تو کند
- شمارهٔ ۳۱ — بیا که با سر زلف تو کارها دارم
- شمارهٔ ۳۲ — پیک دو زلف دلبری ای باد صبحدم
- شمارهٔ ۳۳ — ای دل غبار غم ببرد باد صبحدم
- شمارهٔ ۳۵ — دل به عشق روی دلبر شاد کن
- شمارهٔ ۳۰ — زان دو لب چون عقیق یارم
- شمارهٔ ۲۸ — رونق گرفت کار می از روزگار گل
- شمارهٔ ۳۴ — عید است و حق عید بباید شناختن
- شمارهٔ ۲۹ — بلبل گشاده کرد زبان بر ثنای گل