ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۵۶ — روشن شود دو دیده چو بینم خطاب تو
- شمارهٔ ۵۵ — به هنر فخر کن مکن به گهر
- شمارهٔ ۵۷ — بیار ای ساقی خورشید چهره
- شمارهٔ ۵۸ — سرشکی کز غم معشوق بارم
- شمارهٔ ۵۹ — ای کریمان بلح و ممدوحان
- شمارهٔ ۶۱ — مردم جاهل محل علم نداند
- شمارهٔ ۶۰ — بدین زمانه که ما اندر او گرفتاریم
- شمارهٔ ۵۴ — به برنایی چنان بردم گمانی
- شمارهٔ ۶۴ — نه طالعی که امانم دهد ز خشم خدا
- شمارهٔ ۶۵ — تا مال نبخشی ز هنر بهره نیابی
- شمارهٔ ۶۶ — خوار شود تن به مرگ اگر چه عزیز است
- شمارهٔ ۶۷ — اگر به زمیری است پیری، نخواهم
- شمارهٔ ۶۸ — بنده در مستی اگر گفت فضول
- شمارهٔ ۶۳ — ندارم امید بهی زین زمانه
- شمارهٔ ۶۲ — آنها که بپرسند و ببخشند مرا چیز
- شمارهٔ ۶۹ — ای وزیر شاه عالم، ای نصیر دین حق
- شمارهٔ ۷۲ — تامل کن از رفتن رفتگان
- شمارهٔ ۷۴ — چون نیابد مهتر از کهتر عطا
- شمارهٔ ۷۳ — ایا به محمدت و بر و مکرمت معروف
- شمارهٔ ۷۵ — زحد گذشت و به غایت رسید و بی مر شد
- شمارهٔ ۷۷ — گرم حاجت آمد به تعریف تو
- شمارهٔ ۷۱ — به میدان و دیوان بداندیش را
- شمارهٔ ۷۰ — ز جمله نعمت دنیا چو تندرستی نیست
- شمارهٔ ۷۶ — بسی به بود مردن از زیستن