ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۳۹ — خلعت چشم من است راحتِ دیدار تو
- شمارهٔ ۳۸ — چون زلف تو بی قرارم از تو
- شمارهٔ ۴۱ — شب شنیدستی ز روز آویخته
- شمارهٔ ۳۷ — ای شب تاری غلام موی تو
- شمارهٔ ۴۳ — گر به دو رخ فتنهٔ نظّاره‌ای
- شمارهٔ ۴۰ — ای سپه عشق تو بر ما زده
- شمارهٔ ۴۲ — ماه را ماند رُخش ناکاسته
- شمارهٔ ۳۶ — بلبل رسید نغمهٔ بلبل رها مکن
- شمارهٔ ۴۶ — از مشک ناب سلسله بر مه فکنده‌ای
- شمارهٔ ۴۸ — گشتم از هجر او نزار چو نی
- شمارهٔ ۴۷ — ای باد صبحدم، دم عیسی و مریمی
- شمارهٔ ۵۰ — گر مرا سودای آن یار کمانکش نیستی
- شمارهٔ ۴۴ — سپهر نیکویی را مهر و ماهی
- شمارهٔ ۵۱ — به جان و دل ترا باشم، چه باشد گر مرا باشی
- شمارهٔ ۴۵ — تنگ است مرا دل ز غم تنگ‌دهانی
- شمارهٔ ۴۹ — به روی توام دل گشاید همی
- شمارهٔ ۵۲ — نگارا صد هزاره گر دلستی
- شمارهٔ ۵۳ — گر نه ز رقیبِ ناخوشستی
- شمارهٔ ۵۴ — مکن از من حذر ای بی معنی
- شمارهٔ ۱ — چون اشتیاق من به تو افزون ز شرح بود
- شمارهٔ ۲ — خیال تو یک ساعت از چشم من
- شمارهٔ ۳ — ز بخشندگان صحن عالم تهی شد
- شمارهٔ ۴ — مویم سپید و نامه سیه ماند از گناه
- شمارهٔ ۵ — همه از عشق زندگانی خویش