ادیب صابر
درگذشته ۵۴۶ هجری قمری، ترمذ
زندگی‌نامهٔ ادیب صابر
شرف‌الادباء شهاب‌الدین ادیب صابر بن اسماعیل ترمذی (کشته شده به سال ۵۴۶ هجری قمری) از شعرای عهد سلجوقی و خوارزمشاهی بود. اصل وی از ترمذ بود و شاعری او هم در آن شهر شروع شد. ولی بعدها در نواحی دیگر مانند مرو، بلخ و خوارزم روزگار گذرانید و به مدّاحی سنجر پرداخت. سنجر او را به رسالت نزد اتسز خوارزمشاه فرستاد. او چندی در خوارزم ماند و اتسز را مدح گفت. اتسز توطئه‌ای برای قتل سنجر ترتیب داده بود. ادیب صابر از آن آگاه شد و سنجر را مطلع کرد و نقشهٔ اتسز باطل گردید. به همین دلیل اتسز دستور داد او را در رود جیحون غرق کردند.
آثار ادیب صابر
شعرهای ادیب صابر
- شمارهٔ ۳۳ — به وفات تو مال تو ببرند
- شمارهٔ ۳۱ — با هر آن دوست که گویم غم خویش
- شمارهٔ ۳۲ — اگر چه هست جان اندر تن ما
- شمارهٔ ۳۴ — به چرخ و کرخ رسیدم ز لفظ نامهٔ تو
- شمارهٔ ۳۰ — یارب درخت عمر مرا بار و برگ ده
- شمارهٔ ۳۶ — فرو بارید طوفان بر سر من
- شمارهٔ ۳۷ — هر زمان این زمانه توسن
- شمارهٔ ۳۵ — ای خلافت را امام و ای امامت را قوام
- شمارهٔ ۴۳ — رسید نوبت پیری و رفت برنایی
- شمارهٔ ۴۴ — عالم که خوردنش همه غم باشد از جهان
- شمارهٔ ۴۵ — فر جوانیم به هزیمت نهاد روی
- شمارهٔ ۳۹ — فضلی که بر او زکات باشد
- شمارهٔ ۴۱ — اگر مروت و جود است در جهان موجود
- شمارهٔ ۴۲ — قرب یک ماه شد که در شب و روز
- شمارهٔ ۳۸ — تکیه بر اعتقاد باید کرد
- شمارهٔ ۴۰ — ای دریغا که عهد برنایی
- شمارهٔ ۵۰ — خواجه را با همه زفتی هوس مدح خود است
- شمارهٔ ۴۸ — از اهل این زمانه پریشان شده ست طبع
- شمارهٔ ۵۳ — به ماتم نشستی به مرگ زنت
- شمارهٔ ۴۶ — چون همه روی زمانه سوی جفا بود
- شمارهٔ ۵۱ — آدمی از برای لذت خویش
- شمارهٔ ۴۷ — جوانی برون رفت و پیری درآمد
- شمارهٔ ۴۹ — دوستانی که مر مرا بودند
- شمارهٔ ۵۲ — چو راه جوانی سپردم به فسق