الباب العاشر فی سبب تصنیف الکتاب و بیان کتابة هذا الکتاب رعایة لذوی الالباب — حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه سنایی
سنایی غزنوی / حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه
فهرست شعرها
- بخش ۲ - اندر خط و قلم و کاغذ و خاطر گوید — از دل آبستن است خامهٔ من
- بخش ۳ - فی حسب حاله و بیان احواله و سبب احترازه من اهل الدّنیا وانزوائه و تجریده من‌الخلائق و سبب تصنیف هذاالکتاب — حسب حال آنکه دیو آز مرا
- بخش ۱ - در عذر گوید — بنده در پیش شاه دین‌پرور
- بخش ۴ - فی افتخار نفسه علی اهل عصره — خطر من گهر پریشان کرد
- بخش ۵ - فی بیان حاله و حسب احواله رحمة‌اللّٰه علیه — گر در آورد یافت خلد و نعیم
- بخش ۱۳ - در قناعت و انزوای خویش گوید — ای که در زیر طبع گردونی
- بخش ۶ - فصل اندر ضعف و پیری — راکعم کرد روزگار حسود
- بخش ۸ - التمثّل فی‌الاجتهاد — ابن خطّاب آن به مردی فرد
- بخش ۱۱ - اندر مدح خواجهٔ عمید احمدبن مسعود تیشه و وصف حال خانه‌ای گوید که از جهت حکیم سنایی کرده بود و اسباب مهیّا گردانیده — دوستی مخلص اندرین شهرم
- بخش ۱۰ - اندر تفضیل سخن خویش گوید — از همه شاعران به اصل و به فرع
- بخش ۱۲ - یمدح الشیخ الامام جمال‌الدّین فخرالاسلام تاج الخطباء احمدبن محمّدالملقّب بالحذور — خلق از این خانه بر حذر باشد
- بخش ۹ - در رهایی جستن جان گوید از تن — رقص کن پیش دل به چارهٔ خویش
- بخش ۷ - فصل اندر تبدیل حال — بدر بودم شدم هلال مثال
- بخش ۱۶ - التمثیل — از پی نای و چنگ بوالخداش
- بخش ۱۸ - در صفت خلوت و تنهایی گوید — سلوتی نیست روح را از کس
- بخش ۲۰ - اندر افتخار خویش فرماید — ذم شنیدی ز مرغ عیسی‌رو
- بخش ۱۴ - فی‌القناعة — گوشه‌ای گیر از این جهان مجاز
- بخش ۱۹ - در وصف بی‌طمعی و خویشتن‌داری خود گوید — من نه مرد زن و زر و جاهم
- بخش ۲۱ - اندر ضعف خویش گوید — آن چنان در سخن ضعیف تنم
- بخش ۱۵ - حکایت — آن شنیدی که بود پنبه‌زنی
- بخش ۱۷ - حکایت — آن شنیدی که رفت نادانی
- بخش ۲۳ - حکایت — آن شنیدی که مرغکی در شخ
- بخش ۲۵ - حکایت — ایهّاالناس روز بی‌شرمیست
- بخش ۲۶ - در شرع و شعر گوید — ای سنایی چو شرع دادت بار
- بخش ۲۲ - اندر بد دلی خویش گوید — منم اندر ولایت خسرو
- بخش ۲۷ - کتاب کتبه الی بغداد مع نسخة تصنیفه انفذه عند الامام الاجل الاوحد برهان‌الدّین ابی‌الحسن علی‌بن ناصر الغزنوی یعرف به بریان‌گر — ای تو بر دین مصطفی سالار
- بخش ۲۴ - فی ذم‌الجهال والناصحین لهم — نوح را گرچه عمر داد اله