سنایی غزنوی
زندگی‌نامهٔ سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶۲ سالگی درگذشت. از آثار وی می‌توان به دیوان‌های قصیده، غزل، ترکیب و ترجیع، قطعه و رباعی اشاره کرد. به علاوه، مثنوی‌های وی معروف و بدین قرارند: مثنوی‌های حدیقةالحقیقه، طریق التحقیق، کارنامهٔ بلخ، سیر العباد الی المعاد، عشق‌نامه و عقل‌نامه. سه مکتوب و یک رسالهٔ نثر نیز به وی نسبت داده‌اند.
آثار سنایی
شعرهای سنایی
- رباعی شمارهٔ ۲۶۸ — افسرده شد از دم دهانم دم چشم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۴ — ای بسته به تو مهر و وفا یک عالم
- رباعی شمارهٔ ۲۶۹ — گر با فلکم کنی برابر بیشم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۰ — روز آمد و برکشید خورشید علم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۵ — ای گشته فراق تو غم‌افزای دلم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۲ — چون گل صنما جامه به صد جا چاکم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۱ — تیغ از کف و بازوی تو ای فخر امم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۳ — با دولت حسن دوست اندر جنگم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — بی وصل تو زندگانی ای مه چکنم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — گیرم ز غمت جان و خرد پیر کنم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — با ابر همیشه در عتابش بینم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — ای چون شکن زلف تو پشتم خم خم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — دارد پشتم ز وعدهٔ خام تو خم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — یک بوسه بر آن لبان خندان نزنم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — از آمدنم فزود رنج بدنم
- رباعی شمارهٔ ۲۷۶ — پر شد ز شراب عشق جانا جامم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — گفتم که مگر دل ز تو برداشته‌ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — یک چند در اسلام فرس تاخته‌ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — راحت همه از غمی برانداخته‌ایم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — مجرم رخ تو که ما بدو آساییم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — فتحی که به آمدنت منصور شوم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — در وصل شب و روز شمردیم بهم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — چون می دانی همه ز خاک و آبیم
- رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — چوبی بودم بود به گل در پایم