شیخ محمود شبستری
زندگی‌نامهٔ شیخ محمود شبستری
سعدالدّین محمود بن امین‌الدّین عبدالکریم بن یحیی شبستری (معروف به شیخ محمود شبستری) یکی از عارفان و شاعران سدهٔ هشتم هجریست. سال تولّد او را گوناگون و از جمله ۶۸۷ ه.ق. دانسته‌اند. محل تولّد این عارف نام‌آور قصبهٔ شبستر در نزدیکی شهر تبریز است. او در سال ۷۲۰ ه.ق. در سنّ ۳۳ سالگی وفات یافته و در زادگاهش شبستر مدفون است. کتاب کنزالحقایق او به کوشش آقای علی پی‌سپار به گنجور افزوده شده است. کتابهای سعادت‌نامه، مرآت المحققین و مراتب العارفین او از روی نسخه‌های آماده شده به کوشش همراهان وبگاه تصوف ایرانی به گنجور اضافه شده است. کتاب حق‌الیقین او نیز از روی نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای سید رضی واحدی در دسترس از طریق وبگاه تصوف ایرانی به گنجور اضافه شده است.
آثار شیخ محمود شبستری
شعرهای شیخ محمود شبستری
- بخش ۴۹ - سوال از معانی اصطلاحات شاعرانهٔ عارفان — چه خواهد اهل معنی زان عبارت
- بخش ۵۵ - سوال از معنی حقیقی شراب و شاهد و خرابات و امثال آن — شراب و شمع و شاهد را چه معنی است
- بخش ۵۳ - اشارت به رخ و خط — رخ اینجا مظهر حسن خدایی است
- بخش ۵۰ - جواب — هر آن چیزی که در عالم عیان است
- بخش ۵۱ - اشارت به چشم و لب — نگر کز چشم شاهد چیست پیدا
- بخش ۵۲ - اشارت به زلف — حدیث زلف جانان بس دراز است
- بخش ۵۶ - جواب — شراب و شمع و شاهد عین معنی است
- بخش ۵۴ - اشارت به خال — بر آن رخ نقطهٔ خالش بسیط است
- بخش ۵۸ - سوال از معنی بت و زنار و ترسایی — بت و زنار و ترسایی در این کوی
- بخش ۶۱ - اشارت به ترسایی و دیر — ز ترسایی غرض تجرید دیدم
- بخش ۵۹ - جواب — بت اینجا مظهر عشق است و وحدت
- بخش ۵۷ - اشارت به خرابات — خراباتی شدن از خود رهایی است
- بخش ۶۳ - اشارت به بت — بت ترسا بچه نوری است باهر
- بخش ۶۴ - خاتمه — از آن گلشن گرفتم شمه‌ای باز
- بخش ۶۲ - تمثیل در اطوار سیر و سلوک — بود محبوس طفل شیرخواره
- بخش ۶۰ - اشارت به زنار — نظر کردم بدیدم اصل هر کار
- بخش ۵ - در تحقیق طهارت — ز دنیا و ز دنیادار شو دور
- بخش ۴ - در تحقیق حقیقت — به کلی دور شو از رسم و عادت
- بخش ۷ - در تحقیق زکوة — چو دانستی عماد دین صلوه است
- بخش ۸ - حکایت — چنین گویند مردی بود قصاب
- بخش ۲ - در حقیقت اسلام فرماید — چه فرق‌ست ای پسر از جسم تا جان
- بخش ۶ - در تحقیق نماز — خشوع مومنان جان نماز است
- بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم — به نام آن که اول کرد و آخر
- بخش ۳ - حکایت — چه نیکو گفت آن پیر سخندان