ادیب الممالک فراهانی
زاده ۱۲۷۷ – درگذشته ۱۳۳۶ هجری قمری، گازران
زندگی‌نامهٔ ادیب الممالک
محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.
آثار ادیب الممالک
شعرهای ادیب الممالک
- شمارهٔ ۸۲ - چاقو — ای آنکه به کار عشق با عقل و هشی
- شمارهٔ ۸۳ — لا حول و لا قوة الا بالله
- شمارهٔ ۸۵ — ای آنکه برای من فرستی تسبیح
- شمارهٔ ۸۴ - تسبیح — ای کودک شیرین سخندان ملیح
- شمارهٔ ۸۶ - تسبیح یسر — چون تحفه ناقابل ما یسر بود
- شمارهٔ ۸۷ — ای شاد ز تحفه تو دلهای غمین
- شمارهٔ ۸۸ - شانه — آن شانه که از فراق مویت موید
- شمارهٔ ۳ - سرود شادی — در طرب آئید مهان مجلس ملی شده باز
- شمارهٔ ۴ - سرود وطنی — مال دنیی و مذهبی وطنی
- شمارهٔ ۱ - سرود ملی — ز راه کرم ای نسیم سحرگه
- شمارهٔ ۲ - سرود غم — ای کاخ بهارستان سقفت ز چه وارون شد
- شمارهٔ ۲ — اشکال رمل اینست و بس خواهی اگر ترتیب آن
- شمارهٔ ۱ - قطعه — یک نقطه خط شمار لحیان
- شمارهٔ ۳ - قسم دیگر بلسان رمز — شکل رملی لام و حاء و باء و طاء و جیم و کاف
- شمارهٔ ۴ - قسم دیگر بترتیب طبیعی — لحیان و حمره نصرت خارج بیاض و قبض
- شمارهٔ ۶ - در اصطلاحات رمل — هست لحیان نقطه کو را بزیر اندر سه خط
- شمارهٔ ۵ - فیما یتعلق بالکواکب — شکل انگیس و عقله ای فرزند
- شمارهٔ ۸ - ایضا — از جماعت اولین نقطه ستان
- شمارهٔ ۷ - ایضا — فرد و سه زوج است لحیان اولین مسعود و خارج
- شمارهٔ ۴ - بند چهارم — سپیده چو زد دامن چرخ چاک
- شمارهٔ ۳ - بند سوم — بزن ای دلبر هر هفت کرده
- شمارهٔ ۱ - گفتار میرزا صادق خان امیری - ادیب الممالک فراهانی — آن بت شوخ چشم مه سیما
- شمارهٔ ۲ - بند دوم — بت من چه این داستان می‌سرود
- شمارهٔ ۱۲ - در بیان مراتب ترقی و تنزل روح به عقیده بعضی حکماء به اصطلاح عرب و عجم — ای شده جادوی بیهوشی ز هوشت سنگسار