عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۴ — در عشق چو من کسی نه بیچاره شود
- شمارهٔ ۲۵ — تا کی خود را ز هجر دلبند کشم
- شمارهٔ ۲۸ — جز بیخبری هیچ خبر نیست مرا
- شمارهٔ ۲۹ — با نااهلی که نان خورم خون شمرم
- شمارهٔ ۲۶ — هر دم دل من زچرخ بندی دارد
- شمارهٔ ۲۷ — بر دل ز غم زمانه باری دارم
- شمارهٔ ۳۰ — بگرفت ز نااهل جهانی غم ازین
- شمارهٔ ۲۳ — امروز منم به جان و تن درمانده
- شمارهٔ ۱ — دل خون شد و کس محرم این راز نیافت
- شمارهٔ ۲ — دل را همه عمر محرمی دست نداد
- شمارهٔ ۳ — سرمایهٔ عالم درمی بیش نبود
- شمارهٔ ۶ — این سوز که خاست با که بتوانم گفت
- شمارهٔ ۸ — چندانکه به درد عشق میپویم من
- شمارهٔ ۴ — دردا که درین سوز و گدازم کس نیست
- شمارهٔ ۵ — کو مستمعی تا سخنش برگویم
- شمارهٔ ۷ — چشم من دلخسته به هر انجمنی
- شمارهٔ ۱۰ — کی باشد و کی که من مانم و او
- شمارهٔ ۹ — آنکس که غمِ کهنه و نو میداند
- شمارهٔ ۱۵ — یک دم دل محنت کشم آسوده نشد
- شمارهٔ ۱۶ — ای آن که به کلّی دل و جان داده نه‌ای
- شمارهٔ ۱۱ — آنکس که نه غم خوارگیم خواهد کرد
- شمارهٔ ۱۴ — پیوسته زبون روزگار آمده‌ام
- شمارهٔ ۱۲ — در پای بلا فتادهام، چتوان کرد
- شمارهٔ ۱۳ — دردا که ز درد ناکسی میمیرم