عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۰ — گر همچو فلک سالک پیوسته شوی
- شمارهٔ ۲۱ — هر روز مرا غمی دگر پیش آید
- شمارهٔ ۱۸ — گر دریایی ز شور بنشانندت
- شمارهٔ ۱۹ — تا کی باشی چو آسمان در تک و تاز؟
- شمارهٔ ۲ — فرّخ دل آن که مُرد حیران و نگفت
- شمارهٔ ۱ — ذوق شکر از چشیدن آمد حاصل
- شمارهٔ ۳ — خود را به طریق چاره میباید کرد
- شمارهٔ ۴ — امروز دلی سخن نیوش اولیتر
- شمارهٔ ۹ — تا کی زنی ای دل خسته جوش
- شمارهٔ ۸ — ای دل شب و روز چند جوشی، بنشین
- شمارهٔ ۶ — تا چند زنی ای دلِ برخاسته جوش
- شمارهٔ ۷ — تا چشم ز دیدارِ جهان در بستیم
- شمارهٔ ۱۲ — گر نام ونشان من توانستی بود
- شمارهٔ ۵ — ای دل چو شراب معرفت کردی نوش
- شمارهٔ ۱۰ — ای دل به سخن مگرد در خون پس ازین
- شمارهٔ ۱۱ — گر بحرنهای، ز جوش بنشین آخر
- شمارهٔ ۱۶ — هر چند که نیست هیچ از حق خالی
- شمارهٔ ۱۷ — چون برفکنند از همه چیزی سرپوش
- شمارهٔ ۱۸ — دل در پی راز عشق، پویان میدار
- شمارهٔ ۱۹ — در عالم توحید به کس هیچ مگوی
- شمارهٔ ۱۳ — چون لوح دل از دو کون بستردم من
- شمارهٔ ۱۴ — در فقر، سیاه پوشیم اولیتر
- شمارهٔ ۲۰ — تا برجایی بجای میباش و خموش!
- شمارهٔ ۱۵ — در عشق تو از بس که خروش آوردیم