عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۱ — هر چند ترا محرم اسراری نیست
- شمارهٔ ۲۲ — تا کی به سخن زبان خروشان داری
- شمارهٔ ۲۳ — تا چند زنی منادی، ای سر که فروش!
- شمارهٔ ۲۵ — اجزای تو جمله گوش میباید و بس
- شمارهٔ ۲۶ — آن به که نفس ز کارِ عالم نزنی
- شمارهٔ ۲۴ — گر خواهی تو که وقت خود داری گوش
- شمارهٔ ۱ — خواهی که دلت محرم اسرار آید
- شمارهٔ ۲ — هر چند که در ره دراز استادی
- شمارهٔ ۴ — گر میخواهی که مرد مقبول شوی
- شمارهٔ ۵ — در راه طلب مرد بهمت باید
- شمارهٔ ۷ — تا مرغ دل تو بال و پر نگشاید
- شمارهٔ ۶ — ای مرد رونده مرد بیچاره مباش
- شمارهٔ ۹ — تا چند نه آرام ونه بشتافتنت
- شمارهٔ ۸ — تا کی دل تو گرد جهان بر پرّد
- شمارهٔ ۳ — نه جان تو با سرّ الاهی پرداخت
- شمارهٔ ۱۰ — از غیب گرت هست نشان آوردن
- شمارهٔ ۱۴ — کو راه‌روی که ره‌نوردش گویم؟
- شمارهٔ ۱۳ — رعنائی و نازکی رها باید کرد
- شمارهٔ ۱۵ — جان را که ز تن رحیل میباید کرد
- شمارهٔ ۱۷ — جانی دگر است و جان‌فزایی دگر است
- شمارهٔ ۱۲ — خواهی که به عقبی به بقایی برسی
- شمارهٔ ۱۸ — آن گنج که من در طلب آن گنجم
- شمارهٔ ۱۶ — تا چند ز نیستی و هستی ای دل
- شمارهٔ ۱۱ — گر مرد رهی راه نهان باید رفت