عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۸ — هر دل که ز سرِّ کار آگاهی داشت
- شمارهٔ ۲۲ — ای در غم نان و جامه و آز و نیاز
- شمارهٔ ۲۰ — آنجا که فنا‌ی نامدار‌ان باید
- شمارهٔ ۱۶ — این نفس کم انگاشته آید آخر
- شمارهٔ ۲۳ — بد چند کنی؟ کار نکو کن بنشین
- شمارهٔ ۱۹ — آنها که مدام از پس این کار شوند
- شمارهٔ ۲۱ — ای نفس فرو گرفته سر‌تا‌سر تو
- شمارهٔ ۱۷ — چون نفس سگی‌ست بدگمان چتوان کرد
- شمارهٔ ۲۶ — ای عقلِ تو کرده مبتلای خویشت
- شمارهٔ ۲۷ — دردا که دلی که در جهان کار نداشت
- شمارهٔ ۲۵ — از کس چو سخن نمیپذیری آخر
- شمارهٔ ۳۰ — مائیم که نه سوخته و نه خامیم
- شمارهٔ ۳۱ — یک عاشق پاک و یک دل زنده کجاست
- شمارهٔ ۲۹ — گاهی به هوس حرف فنا میخوانیم
- شمارهٔ ۲۸ — مائیم به امر، پای ناآورده
- شمارهٔ ۲۴ — هر دل که به نفس ره به آگاهی برد
- شمارهٔ ۳۵ — گه خلوت بینِ هفت گلشن بودم
- شمارهٔ ۳۳ — بیچاره دلم که خویش حُرْ میپنداشت
- شمارهٔ ۳۴ — مسکین دل من تخم طلب کاشته بود
- شمارهٔ ۳۲ — دردا که غرور بود و بسیاری بود
- شمارهٔ ۱ — هر جان که بدان سرِّ معما نرسید
- شمارهٔ ۴ — مردند همه، در هوسی، چتوان کرد
- شمارهٔ ۲ — هر دل که بجان طریق دمساز نیافت
- شمارهٔ ۳ — سنگی که نه در فروغِ خور خواهد ماند