عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۱۱ — ای عجب دردی است دل را بس عجب
- غزل شمارهٔ ۱۶ — تا درین زندان فانی زندگانی باشدت
- غزل شمارهٔ ۱۳ — برقع از ماه برانداز امشب
- غزل شمارهٔ ۱۷ — زهی ماه در مهر سرو بلندت
- غزل شمارهٔ ۱۴ — چه شاهدی است که با ماست در میان امشب
- غزل شمارهٔ ۱۸ — دم مزن گر همدمی می‌بایدت
- غزل شمارهٔ ۱۲ — روز و شب چون غافلی از روز و شب
- غزل شمارهٔ ۱۵ — سحرگاهی شدم سوی خرابات
- غزل شمارهٔ ۲۶ — آن نه روی است ماه دو هفته است
- غزل شمارهٔ ۲۱ — تا به عمدا ز رخ نقاب انداخت
- غزل شمارهٔ ۲۵ — دلبرم در حسن طاق افتاده است
- غزل شمارهٔ ۲۲ — عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت
- غزل شمارهٔ ۲۰ — ای شکر خوشه‌چین گفتارت
- غزل شمارهٔ ۲۴ — دولت عاشقان هوای تو است
- غزل شمارهٔ ۲۳ — آه‌های آتشینم پرده‌های شب بسوخت
- غزل شمارهٔ ۱۹ — بعد جوی از نفس سگ گر قرب جان می‌بایدت
- غزل شمارهٔ ۲۹ — دوش کان شمع نیکوان برخاست
- غزل شمارهٔ ۲۸ — چون ز مرغ سحر فغان برخاست
- غزل شمارهٔ ۳۰ — اینت گم گشته دهانی که توراست
- غزل شمارهٔ ۳۲ — عاشقی و بی نوایی کار ماست
- غزل شمارهٔ ۳۱ — چون مرا مجروح کردی گر کنی مرهم رواست
- غزل شمارهٔ ۳۳ — این چه سوداست کز تو در سر ماست
- غزل شمارهٔ ۳۴ — راه عشق او که اکسیر بلاست
- غزل شمارهٔ ۲۷ — تا کی از صومعه خمار کجاست