عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۳۷ — تو را در ره خراباتی خراب است
- غزل شمارهٔ ۳۸ — چون به اصل اصل در پیوسته بی‌تو جان توست
- غزل شمارهٔ ۴۰ — عقل مست لعل جان افزای توست
- غزل شمارهٔ ۴۱ — قبلهٔ ذرات عالم روی توست
- غزل شمارهٔ ۳۶ — تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست
- غزل شمارهٔ ۳۵ — طرقوا یا عاشقان کین منزل جانان ماست
- غزل شمارهٔ ۴۲ — آنکه چندین نقش ازو برخاسته است
- غزل شمارهٔ ۳۹ — عزیزا هر دو عالم سایهٔ توست
- غزل شمارهٔ ۴۴ — ندای غیب به جان تو می‌رسد پیوست
- غزل شمارهٔ ۴۳ — بیا که قبلهٔ ما گوشهٔ خرابات است
- غزل شمارهٔ ۴۷ — تا که عشق تو حاصل افتادست
- غزل شمارهٔ ۴۶ — چون کنم معشوق عیار آمدست
- غزل شمارهٔ ۴۸ — این گره کز تو بر دل افتادست
- غزل شمارهٔ ۴۹ — مرا در عشق او کاری فتادست
- غزل شمارهٔ ۵۰ — ندانم تا چه کارم اوفتادست
- غزل شمارهٔ ۴۵ — لعل گلرنگت شکربار آمدست
- غزل شمارهٔ ۵۵ — زان پیش که بودها نبودست
- غزل شمارهٔ ۵۳ — دلی کز عشق جانان دردمند است
- غزل شمارهٔ ۵۶ — ره عشاق راهی بی‌کنار است
- غزل شمارهٔ ۵۷ — آتش عشق تو در جان خوشتر است
- غزل شمارهٔ ۵۸ — لعلت از شهد و شکر نیکوتر است
- غزل شمارهٔ ۵۴ — پی آن گیر کاین ره پیش بردست
- غزل شمارهٔ ۵۱ — مفشان سر زلف خویش سرمست
- غزل شمارهٔ ۵۲ — عزم آن دارم که امشب نیم مست