عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۸۳ — عشق تو قلاوز جهان است
- غزل شمارهٔ ۸۶ — همه عالم خروش و جوش از آن است
- غزل شمارهٔ ۸۴ — تا عشق تودر میان جان است
- غزل شمارهٔ ۸۷ — رهی کان ره نهان اندر نهان است
- غزل شمارهٔ ۸۵ — جهانی جان چو پروانه از آن است
- غزل شمارهٔ ۸۸ — چون دلبر من سبز خط و پسته دهان است
- غزل شمارهٔ ۹۰ — عشق تو ز اختیار بیرونست
- غزل شمارهٔ ۸۹ — کم شدن در کم شدن دین من است
- غزل شمارهٔ ۹۱ — عشق جمال جانان دریای آتشین است
- غزل شمارهٔ ۹۲ — شیر در کار عشق مسکین است
- غزل شمارهٔ ۹۶ — خراباتی است پر رندان سرمست
- غزل شمارهٔ ۹۴ — هر که درین دیرخانه مرد یگانه است
- غزل شمارهٔ ۹۸ — بی تو از صد شادیم یک غم به است
- غزل شمارهٔ ۹۵ — ای به وصفت ، گم شده هرجان که هست
- غزل شمارهٔ ۹۷ — شادی به روزگار شناسندگان مست
- غزل شمارهٔ ۹۳ — بت ترسای من مست شبانه است
- غزل شمارهٔ ۱۰۰ — شمع رویت را دلم پروانه‌ای است
- غزل شمارهٔ ۹۹ — نور ایمان از بیاض روی اوست
- غزل شمارهٔ ۱۰۱ — گر جمله تویی همه جهان چیست
- غزل شمارهٔ ۱۰۳ — در عشق، قرار بی‌قراری است
- غزل شمارهٔ ۱۰۲ — ای دلشده دلربای من کیست
- غزل شمارهٔ ۱۰۵ — سخن عشق جز اشارت نیست
- غزل شمارهٔ ۱۰۴ — طریق عشق جانا بی بلا نیست
- غزل شمارهٔ ۱۰۶ — عشق را اندر دو عالم هیچ پذرفتار نیست