عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۵۹ — آن دهان نیست که تنگ شکر است
- غزل شمارهٔ ۶۱ — ذره‌ای اندوه تو از هر دو عالم خوشتر است
- غزل شمارهٔ ۶۰ — عشق را گوهر ز کانی دیگر است
- غزل شمارهٔ ۶۶ — روی تو شمع آفتاب بس است
- غزل شمارهٔ ۶۲ — مرکب لنگ است و راه دور است
- غزل شمارهٔ ۶۳ — اگر تو عاشقی معشوق دور است
- غزل شمارهٔ ۶۵ — هر که را ذره‌ای ازین سوز است
- غزل شمارهٔ ۶۴ — چه رخساره که از بدر منیر است
- غزل شمارهٔ ۷۱ — در سرم از عشقت این سودا خوش است
- غزل شمارهٔ ۶۸ — وشاقی اعجمی با دشنه در دست
- غزل شمارهٔ ۷۲ — چشم خوشش مست نیست لیک چو مستان خوش است
- غزل شمارهٔ ۷۴ — در دلم تا برق عشق او بجست
- غزل شمارهٔ ۷۰ — دوش ناگه آمد و در جان نشست
- غزل شمارهٔ ۷۳ — حسن تو رونق جهان بشکست
- غزل شمارهٔ ۶۷ — شمع رویت ختم زیبایی بس است
- غزل شمارهٔ ۶۹ — نیم شبی سیم برم نیم مست
- غزل شمارهٔ ۸۰ — خاصیت عشقت که برون از دو جهان است
- غزل شمارهٔ ۷۸ — غم بسی دارم چه جای صد غم است
- غزل شمارهٔ ۷۹ — درج لعلت دلگشای مردم است
- غزل شمارهٔ ۸۲ — تا چشم برندوزی از هر چه در جهان است
- غزل شمارهٔ ۸۱ — هر شور و شری که در جهان است
- غزل شمارهٔ ۷۵ — سر عشقت مشکلی بس مشکل است
- غزل شمارهٔ ۷۶ — رَه میخانه و مسجد کدام است
- غزل شمارهٔ ۷۷ — تا در تو خیال خاص و عام است