ملک‌الشعرا بهار
زندگی‌نامهٔ ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نمایندهٔ مجلس شد و سال‌ها استاد دورهٔ دکتری ادبیات دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات بود. به علت پیوستن به مشروطه‌طلبان و آزادی‌خواهان، چند بار تبعید و زندانی شد که سال‌های زندان و تبعید از پربهره‌ترین سال‌های زندگی ادبی وی بوده است. بهار در روز دوم اردیبهشت ۱۳۳۰ هجری شمسی در خانهٔ مسکونی خود در تهران زندگی را بدرود گفت و در شمیران در آرامگاه ظهیرالدوله به خاک سپرده شد. از معروف‌ترین آثار وی دیوان اشعار، سبک‌شناسی (که در سه جلد دربارهٔ سبک نوشته‌های منثور فارسی نوشته شده)، تاریخ احزاب سیاسی، تصحیح برخی از متون کهن مانند تاریخ سیستان و مجمل التواریخ و القصص، تاریخ بلعمی را می‌توان نام برد.
آثار ملک‌الشعرا بهار
شعرهای ملک‌الشعرا بهار
- شمارهٔ ۵۸ - گاو شیرده — جهان‌آفرین بندگان را همه
- شمارهٔ ۶۲ - معلم و شاگرد — ادیبی زبان در طلاقت زبون
- شمارهٔ ۶۳ - ترجمه یک قطعهٔ فرانسه — یکی کودک از لانه جغدی کشید
- شمارهٔ ۶۵ - فرشتهٔ عشق — «اربس» اندر افسانهٔ باستان
- شمارهٔ ۵۹ - جوانی، پیری، مرگ — جهان سر بسر از فراز و نشیب
- شمارهٔ ۶۴ - رفیق بد — به روزی مبارک ز ماه صیام
- شمارهٔ ۶۱ - یک بحث تاریخی — یکی روز فرخنده از مهر ماه
- شمارهٔ ۶۰ - آلفته — بُد اندر حدود چغاخور، لُری
- شمارهٔ ۷۳ - کوشش و امید ترجمه از یک قطعه فرانسه — جدا شد یکی چشمه از کوهسار
- شمارهٔ ۶۶ - نقش فردوسی — پژوهندگی را سپیده‌دمان
- شمارهٔ ۶۹ - خرس و امرود — یکی گرسنه خرس در باغ جست
- شمارهٔ ۷۱ - بخون و بدان آنگهی کارکن — ایا پور پند مرا یاد دار
- شمارهٔ ۷۰ - شاه حریص ترجمهٔ یکی از قطعات فرانسه — پی چیست این ساز و برگ نبرد؟
- شمارهٔ ۷۲ - کار و عمر دراز — به من بر مسلم شد این نکته باز
- شمارهٔ ۶۷ - داستان رستم و اسفندیار — چو اسفندیار آن شه نیک‌بخت
- شمارهٔ ۶۸ - راستی — شنیدم که شاهنشهی نقش بست
- شمارهٔ ۷۸ - دزدان خر — شنیدم که دو دزد خنجرگذار
- شمارهٔ ۷۹ - آشتی و جنگ — یکی دوستی را بیازرد سخت
- شمارهٔ ۷۷ - کل و کلاه — کلی را سر از زخم ناسور بود
- شمارهٔ ۷۵ - مرع دستانسرای — توگویی مگر مرغ دستانسرای
- شمارهٔ ۷۶ - خدا و والدین — ایا کودک خوب شیرین‌زبان
- شمارهٔ ۸۰ - از بدی بپرهیز — گذشته گذشته است و آینده نیست
- شمارهٔ ۸۱ - تود و بید — جهانست چون جنگلی بیکران
- شمارهٔ ۷۴ - رنج و گنج — برو کار می‌کن مگو چیست کار