عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- غزل شمارهٔ ۱۱۷ — مرا درد تو درمان می‌نماید
- غزل شمارهٔ ۱۱۶ — گهی درد تو درمان می‌نماید
- غزل شمارهٔ ۱۱۴ — صبا وقت سحر گویی ز کوی یار می‌آید
- غزل شمارهٔ ۱۱۳ — آخر این تیره شب هجر به پایان آید
- غزل شمارهٔ ۱۱۵ — صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار می‌آید
- غزل شمارهٔ ۱۱۱ — مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید
- غزل شمارهٔ ۱۱۸ — ای باد صبا، به کوی آن یار
- غزل شمارهٔ ۱۱۲ — زان پیش که دل ز جان برآید
- غزل شمارهٔ ۱۲۰ — دل در گره زلف تو بستیم دگربار
- غزل شمارهٔ ۱۲۳ — غلام روی توام، ای غلام، باده بیار
- غزل شمارهٔ ۱۱۹ — دل در گره زلف تو بستیم دگر بار
- غزل شمارهٔ ۱۲۶ — سر به سر از لطف جانی ای پسر
- غزل شمارهٔ ۱۲۵ — نیم چون یک نفس بی غم دلم خون خوار اولی‌تر
- غزل شمارهٔ ۱۲۴ — مرا از هر چه می‌بینم رخ دلدار اولی‌تر
- غزل شمارهٔ ۱۲۲ — نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار
- غزل شمارهٔ ۱۲۱ — رخ سوی خرابات نهادیم دگربار
- غزل شمارهٔ ۱۲۸ — ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر
- غزل شمارهٔ ۱۳۳ — چون تو کردی حدیث عشق آغاز
- غزل شمارهٔ ۱۳۱ — بی‌دلی را بی سبب آزرده گیر
- غزل شمارهٔ ۱۳۲ — ای مطرب درد، پرده بنواز
- غزل شمارهٔ ۱۲۷ — آب حیوان است، آن لب، یا شکر؟
- غزل شمارهٔ ۱۲۹ — بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر
- غزل شمارهٔ ۱۳۰ — به دست غم گرفتارم، بیا ای یار، دستم گیر
- غزل شمارهٔ ۱۳۴ — از غم عشقت جگر خون است باز