عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- غزل شمارهٔ ۱۸۸ — ما چو قدر وصلت، ای جان و جهان، نشناختیم
- غزل شمارهٔ ۱۸۶ — بر در یار من سحر مست و خراب می‌روم
- غزل شمارهٔ ۱۸۷ — من آن قلاش و رند بی‌نوایم
- غزل شمارهٔ ۱۸۳ — شود میسر و گویی که در جهان بینم؟
- غزل شمارهٔ ۱۸۴ — نیست کاری به آنم و اینم
- غزل شمارهٔ ۱۸۹ — ما دگرباره توبه بشکستیم
- غزل شمارهٔ ۱۹۰ — افسوس! که باز از در تو دور بماندیم
- غزل شمارهٔ ۱۸۵ — مرا جز عشق تو جانی نمی‌بینم نمی‌بینم
- غزل شمارهٔ ۱۹۳ — من که هر لحظه زار می‌گریم
- غزل شمارهٔ ۱۹۱ — گرچه ز جهان جوی نداریم
- غزل شمارهٔ ۱۹۲ — ما، کانده تو نیاز داریم
- غزل شمارهٔ ۱۹۵ — گرچه دل خون کنی از خاک درت نگریزیم
- غزل شمارهٔ ۱۹۶ — ناخورده شراب می‌خروشیم
- غزل شمارهٔ ۱۹۷ — ناخورده شراب می‌خروشیم
- غزل شمارهٔ ۱۹۴ — گر ز شمعت چراغی افروزیم
- غزل شمارهٔ ۱۹۸ — خیزید، عاشقان، نفسی شور و شر کنیم
- غزل شمارهٔ ۲۰۵ — تا کی همه مدح خویش گوییم؟
- غزل شمارهٔ ۲۰۲ — ز دلتنگی به جانم با که گویم؟
- غزل شمارهٔ ۲۰۳ — ای دوست، بیا، که ما توراییم
- غزل شمارهٔ ۲۰۶ — شهری است بزرگ و ما دروییم
- غزل شمارهٔ ۱۹۹ — خیز، تا قصد کوی یار کنیم
- غزل شمارهٔ ۲۰۱ — ز غم زار و حقیرم، با که گویم؟
- غزل شمارهٔ ۲۰۴ — بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییم
- غزل شمارهٔ ۲۰۰ — تا کی از دست فراق تو ستم‌ها بینیم؟