فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۲۹۰ — خوشا دلی که تو باشی نگار پرده‌نشینش
- غزل شمارهٔ ۲۹۲ — تا دهان او لبالب شد ز نوش
- غزل شمارهٔ ۲۹۳ — شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش
- غزل شمارهٔ ۲۹۵ — خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش
- غزل شمارهٔ ۲۹۴ — ای جز می مشک بر سر دوش
- غزل شمارهٔ ۲۹۱ — چه غنچه‌ها که نپرورد باغ نسرینش
- غزل شمارهٔ ۲۹۶ — نگاه داشت غزالی دل مرا به نگاهش
- غزل شمارهٔ ۲۸۹ — دامن کشان شبی گذر افتاد بر منش
- غزل شمارهٔ ۳۰۲ — رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر
- غزل شمارهٔ ۲۹۸ — چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش
- غزل شمارهٔ ۲۹۹ — در پا مریز حلقهٔ زلف بلند خویش
- غزل شمارهٔ ۳۰۰ — در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش
- غزل شمارهٔ ۳۰۳ — چندین هزار صید فتد از قفای تو
- غزل شمارهٔ ۳۰۴ — آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش
- غزل شمارهٔ ۳۰۱ — کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش
- غزل شمارهٔ ۲۹۷ — دل سپردم به نگه کردن چشم سیهش
- غزل شمارهٔ ۳۰۷ — خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک
- غزل شمارهٔ ۳۰۸ — تا شکن زلف توست سلسله جنبان دل
- غزل شمارهٔ ۳۰۹ — هر دل شیدا که شد به روی تو مایل
- غزل شمارهٔ ۳۱۱ — من خراب نگه نرگس شهلای توام
- غزل شمارهٔ ۳۰۵ — شبان تیره به سر وقت چشم جادویش
- غزل شمارهٔ ۳۱۰ — در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام
- غزل شمارهٔ ۳۱۲ — پرده بگشای که من سوختهٔ روی توام
- غزل شمارهٔ ۳۰۶ — بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق