فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۳۳۹ — دوش از لب نوشش سخنی چند شنیدم
- غزل شمارهٔ ۳۴۰ — ای خوش آن دم که به بستان تو می‌نالیدم
- غزل شمارهٔ ۳۴۱ — بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارم
- غزل شمارهٔ ۳۴۳ — چون سر زلف تو آشفته خیالی دارم
- غزل شمارهٔ ۳۴۲ — بر سر هر مژه چندین گل رنگین دارم
- غزل شمارهٔ ۳۴۴ — گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم
- غزل شمارهٔ ۳۳۸ — دیشب به خواب شیرین نوشین لبش مکیدم
- غزل شمارهٔ ۳۳۷ — دوشینه مهی به خواب دیدم
- غزل شمارهٔ ۳۴۷ — جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم
- غزل شمارهٔ ۳۴۶ — عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم
- غزل شمارهٔ ۳۵۰ — من بر سر کوی تو ندیدم
- غزل شمارهٔ ۳۴۵ — به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم
- غزل شمارهٔ ۳۵۲ — دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم
- غزل شمارهٔ ۳۵۱ — تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم
- غزل شمارهٔ ۳۴۸ — نذر کردم گر ز دست محنت هجران نمیرم
- غزل شمارهٔ ۳۴۹ — هر کجا دم زدم از چشم بت کشمیرم
- غزل شمارهٔ ۳۵۳ — سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم
- غزل شمارهٔ ۳۵۵ — من مست می‌پرستم، من رند باده نوشم
- غزل شمارهٔ ۳۵۶ — ای خط تو را دایرهٔ حسن مسلم
- غزل شمارهٔ ۳۵۸ — ای کعبهٔ مقصودم، وی قبلهٔ آمالم
- غزل شمارهٔ ۳۵۷ — تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگم
- غزل شمارهٔ ۳۵۴ — من ساده پرست و باده نوشم
- غزل شمارهٔ ۳۶۰ — مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم
- غزل شمارهٔ ۳۵۹ — ای که می‌پرسی ز من کیفیت چشم غزالم