فروغی بسطامی
زندگی‌نامهٔ فروغی بسطامی
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
آثار فروغی بسطامی
شعرهای فروغی بسطامی
- غزل شمارهٔ ۳۱۹ — وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم
- غزل شمارهٔ ۳۱۶ — عمر گذشت، وز رخش سیر نشد نظاره‌ام
- غزل شمارهٔ ۳۱۳ — تا به در میکده جا کرده‌ام
- غزل شمارهٔ ۳۲۰ — از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم
- غزل شمارهٔ ۳۱۴ — دست در حلقهٔ آن جعد چلیپا زده‌ام
- غزل شمارهٔ ۳۱۷ — آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام
- غزل شمارهٔ ۳۱۸ — چندان به سر کوی خرابات خرابم
- غزل شمارهٔ ۳۱۵ — تا با تو آرمیده‌ام از خود رمیده‌ام
- غزل شمارهٔ ۳۲۵ — در جلوه‌گاه جانان جان را به شوق دادم
- غزل شمارهٔ ۳۲۳ — ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم
- غزل شمارهٔ ۳۲۴ — بر در می‌خانه تا مقام گرفتم
- غزل شمارهٔ ۳۲۷ — در عالم محبت دانی چه کار کردم
- غزل شمارهٔ ۳۲۶ — تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم
- غزل شمارهٔ ۳۲۲ — من این عهدی که با موی تو بستم
- غزل شمارهٔ ۳۲۸ — بر سر آتش سوزنده نشیمن کردم
- غزل شمارهٔ ۳۲۱ — ز تجلی جمالش نظر از دو کون بستم
- غزل شمارهٔ ۳۳۰ — امشب تو را به خوبی نسبت به ماه کردم
- غزل شمارهٔ ۳۳۲ — به حلقهٔ سر زلف تو پای‌بند شدم
- غزل شمارهٔ ۳۳۴ — به بوسه‌ای ز دهان تو آرزومندم
- غزل شمارهٔ ۳۳۳ — مو به مو بستهٔ آن زلف گره گیر شدم
- غزل شمارهٔ ۳۳۱ — اگر گاهی بدان مه پاره یک نظاره می‌کردم
- غزل شمارهٔ ۳۲۹ — جانی که خلاص از شب هجران تو کردم
- غزل شمارهٔ ۳۳۶ — دیری است که دیوانه آن چشم کبودم
- غزل شمارهٔ ۳۳۵ — یک باره گر از سبحه در انکار نبودم