قاآنی
زندگی‌نامهٔ قاآنی
میرزا حبیب الله شیرازی متخلص به قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از شعرای نامدار عهد قاجار است. وی در سال ۱۲۲۳ هجری قمری در شیراز متولد شد، تحصیلات مقدماتی را در همان شیراز گذراند. او در اوان جوانی عازم مشهد شد تا در آنجا به ادامهٔ تحصیل بپردازد. در سفر به تهران شعری در مدح فتحعلی شاه سرود و از وی لقب مجتهد الشعرا گرفت. قاآنی در ادبیات عرب و فارسی مهارت کافی یافت و به حکمت نیز علاقهٔ سرشاری داشت. او با زبانهای فرانسه و انگلیسی نیز تا حد زیادی آشنایی داشت. همچنین در ریاضیات، کلام و منطق نیز استادی مسلم به شمار می‌رفت. دیوان اشعار وی بالغ بر بیست هزار بیت است. او کتابی به نام پریشان به سبک گلستان در نثر نگاشت. قاآنی در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در تهران وفات یافت و درحرم حضرت عبدالعظیم مدفون شد.
آثار قاآنی
شعرهای قاآنی
- شمارهٔ ۴۱ — ای داورگیتی که بود شهرهٔ آفاق
- شمارهٔ ۴۲ — کار خود را به کردگار گذار
- شمارهٔ ۴۰ — بیا به خویش به گوهر نصیحتی داری
- شمارهٔ ۴۳ — ای پسر نیست حرص را پایان
- شمارهٔ ۳۷ — نفس کافر زنی است زانیّه
- شمارهٔ ۳۶ — بخیل چون زر قلبست و پند چون آتش
- شمارهٔ ۳۸ — آنکه تیز از لطیفه نشناسد
- شمارهٔ ۳۹ — مست کز بول خود وضو گیرد
- شمارهٔ ۴۶ — ای خواجه هر خطا که کنی خود به خود کنی
- شمارهٔ ۴۸ — بارخدایا ثنای همچو تویی را
- شمارهٔ ۴۷ — بکن ای نفس هرچه می‌خواهی
- شمارهٔ ۴۹ — ای دل آن کس که خویش را نشناخت
- شمارهٔ ۵۱ — نفس شریر بدرگ غدار خیره را
- شمارهٔ ۵۰ — آنچنان افتاده شو در راه خلق
- شمارهٔ ۴۴ — گر تو جانی دهی به بوسهٔ من
- شمارهٔ ۴۵ — صحن فلک شد سیاه بسکه ز غبرا
- شمارهٔ ۵۵ — چه غم از بینوایی آن کس را
- شمارهٔ ۵۴ — کنون که دامن مقصود اوفتاد به چنگ
- شمارهٔ ۵۶ — معرفت شایسته باشد ورنه در صد عمر نوح
- شمارهٔ ۵۹ — ازین حلاوت گفتار بس عجب نبود
- شمارهٔ ۵۸ — طلعت مقصود چون ز پرده درآید
- شمارهٔ ۵۲ — کسی ندیده سیه‌روزی از بخیل بتر
- شمارهٔ ۵۳ — خسروا ای آنکه قهرت روز رزم و گاه کین
- شمارهٔ ۵۷ - در ستایش امیرالامراء العظام حسین‌خان نظام‌الدوله حکمران فارس گوید — ای داور آفاق که از فرط سخاوت