سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۷۴ — ای ز من آزرده یار من گناهی دارمی
- شمارهٔ ۷۶ — بی تو دردی است ز هر درمانی
- شمارهٔ ۷۱ — گر دوست غم دوست بخوردی سره بودی
- شمارهٔ ۷۵ — ای چشمه آب زندگانی
- شمارهٔ ۷۷ — جانا تو به دیگران چه مانی
- شمارهٔ ۷۳ — خه خه که چو بوالعجب نگاری
- شمارهٔ ۷۲ — خورشید چنان نور ندارد که تو داری
- شمارهٔ ۷۸ — منم در عشق تو جسمی و جانی
- شمارهٔ ۸۱ — رخ بپوش از قمر چه می خواهی
- شمارهٔ ۸۲ — ساقیا وقتست اگر ما را شرابی در دهی
- شمارهٔ ۷۹ — ایکه دل را دل و جان را جانی
- شمارهٔ ۸۰ — ای باد روح پرور زنهار اگر توانی
- شمارهٔ ۸۳ — ای گوهر کیمیای شاهی
- شمارهٔ ۱ — حضرت سلطان فلک پندار و رویش آفتاب؟
- شمارهٔ ۳ - در حق آنکه باوی منازعتی داشت گوید — داناست روزگار از او نیستم خجل
- شمارهٔ ۲ — هرکه شعر بلند من خواند
- شمارهٔ ۵ — شعرم چو گشت معجزه و سحر از او بکاست
- شمارهٔ ۷ - درمدح خواجه مخلص الدین گوید — چندان که در دوازده برج است هفت مرغ
- شمارهٔ ۸ - این قطعه در مدح امیرسید ذخرالدین بخط خود بسفیده نوشت — ای ذخر دین و دولت سلطان اهلیت
- شمارهٔ ۹ - در شکایت دوستی گفت — قبول بین که در این سال سعد دولت و دین
- شمارهٔ ۱۰ — به من سید حسن زین زمانه
- شمارهٔ ۱۱ - در جواب خواجه ابوبکر شامی گوید — به من بوبکر حیدر تازه تازه
- شمارهٔ ۴ - در مدح خواجه مخلص الدین از سرخس به نشابور فرستاد — دل من از فراق خواجه مخلص
- شمارهٔ ۶ — اکفی الکفاة مشرق و مغرب رشید دین