سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۵۰ — تن در بد و نیک یار دادیم
- شمارهٔ ۵۱ — زار بکشتی تو از آن می زیم
- شمارهٔ ۵۲ — سرو را چون سوی آن گردون اعلا آمدیم
- شمارهٔ ۵۴ — ای صنم ماه روی هر چه توانی مکن
- شمارهٔ ۴۹ — ای کرده همه بدی به جایم
- شمارهٔ ۴۸ — برآنم که از روح شاهی کنم
- شمارهٔ ۵۳ — ای همچو گل مطیع تو با برگ و بانوان
- شمارهٔ ۴۷ — ای چهره تو بهار جانم
- شمارهٔ ۵۶ — ای حلقه زلفین تو دام گل و سوسن
- شمارهٔ ۵۷ — ای بر فلک رسیده خروش از سماع تو
- شمارهٔ ۶۰ — ای صاحب آن دو زلف کوتاه
- شمارهٔ ۵۵ — ای بهار جان و دل بخرام یکره در چمن
- شمارهٔ ۶۱ — ای بنسب شهریار وی بحسب پادشاه
- شمارهٔ ۵۹ — ای مرا بیشه دوستداری تو
- شمارهٔ ۶۲ — خاک را چاک زد ای دوست گیاه
- شمارهٔ ۵۸ — ای ابر گلستان معالی کرم تو
- شمارهٔ ۶۷ — ما را رخ آن نگار بایستی
- شمارهٔ ۶۴ — ای همچو ماه پیشرو لشکر آمده
- شمارهٔ ۶۵ — ای آرزوی دیدهٔ بینا چگونه‌ای؟
- شمارهٔ ۶۸ — چو جانم گرامی همی داشتی
- شمارهٔ ۶۳ — ای غمت اندر دلم آویخته
- شمارهٔ ۷۰ — ای سعد فلک بندگی شاه گرفتی
- شمارهٔ ۶۶ — ای مونس جان من کجائی
- شمارهٔ ۶۹ — رفتی و چون زلف خود در آتشم بگذاشتی