سید حسن غزنوی
زاده ۵۳۵ – درگذشته ۵۶۵ هجری قمری، غزنه
زندگی‌نامهٔ سید حسن غزنوی
حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین سنایی بود. غزنوی در سال ۵۶۵ ه.ق به علت ابتلای ناگهانی به بیماری در روستای آزادوار درگذشت و آرامگاهش در همان‌جاست.
آثار سید حسن غزنوی
شعرهای سید حسن غزنوی
- شمارهٔ ۲۷ — گر شمع تو بی زحمت پروانه بماند
- شمارهٔ ۲۸ — لبم از بوس او شکر چیند
- شمارهٔ ۲۳ — از لعل آبدار تو پاسخ همی رسد
- شمارهٔ ۲۵ — روح ز تو خوبتر به خواب نبیند
- شمارهٔ ۳۰ — که بود جان که نه در بند وفای تو بود
- شمارهٔ ۲۴ — مهرش از دل همی گذر نکند
- شمارهٔ ۲۹ — پسرا تا کی از این خواهد بود
- شمارهٔ ۲۶ — یار چون عیسیم به ماه برد
- شمارهٔ ۳۴ — آرام دل مرا بخوانید
- شمارهٔ ۳۸ — برآن زلف و لب و خال و بنا گوش
- شمارهٔ ۳۵ — صبح را رنگ بدان عارض چون ماه دهد
- شمارهٔ ۳۷ — سرو را ساکن به تخت آباد باش
- شمارهٔ ۳۲ — حسن تو به گفت هم نیاید
- شمارهٔ ۳۱ — دل چون ز لبت شراب خواهد
- شمارهٔ ۳۶ — هر آینه که دگر بایدم گزیدن یار
- شمارهٔ ۳۳ — آخر دلم به آرزوی خویشتن رسید
- شمارهٔ ۴۲ — از صبر نکرده بازگشتم
- شمارهٔ ۴۵ — آمد نفس به آخر یک هم نفس ندارم
- شمارهٔ ۳۹ — گشت عنابی سرشکم زان لب عناب رنگ
- شمارهٔ ۴۱ — دل در غم عشق یار بستیم
- شمارهٔ ۴۰ — سخت با ما تو بخیلی بسلام
- شمارهٔ ۴۴ — مجمر مهر سوخت چون عودم
- شمارهٔ ۴۳ — همه شب دوش من بیدار بودم
- شمارهٔ ۴۶ — حاصل ز تو جز درد دل ریش ندارم