جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۳۵ — ما مرید راه عشقیم و جوانان پیر ما
• شمارهٔ ۳۳ — بیاکه تا ز تو ای مه تهیست منزل ما
• شمارهٔ ۳۲ — نشست اشک روان زنگ محنت از شب ما
• شمارهٔ ۳۶ — کشته خنجر عشق است دل زنده ما
• شمارهٔ ۳۷ — ای پریرخ مرو از خانه ما
• شمارهٔ ۳۸ — سرود مجلس درد است آه و ناله ما
• شمارهٔ ۳۱ — سبکدستی کن ای ساقی بده رطل گران ما را
• شمارهٔ ۳۴ — ای خاک ته کفش تو کحل بصر ما
• شمارهٔ ۳۹ — نهال قد تو آمد عصای پیری ما
• شمارهٔ ۴۰ — نکرده قید غزالی گره گشایی ما
• شمارهٔ ۴۱ — غم نیست کافتد از تن فرسوده سر جدا
• شمارهٔ ۴۲ — کجاست منزلت ای گنج دیریاب کجا
• شمارهٔ ۴۴ — مرا هر لحظه زخمی بر دل از پیکان او بادا
• شمارهٔ ۴۳ — خوش آن منزل که ماهی باشد آنجا
• شمارهٔ ۴۵ — ز چیست تفرقه مولوی ز جمع کتب
• شمارهٔ ۴۶ — بود پاک از رنگها بی شیشه نور آفتاب
• شمارهٔ ۵۱ — عن وصفک ضاقت العبارات
• شمارهٔ ۵۲ — ای دو گیسوت شب قدر و برات
• شمارهٔ ۵۰ — گرم رسد ز زنخدان تو هزار آسیب
• شمارهٔ ۴۷ — بده به رسم صبوح ای حریف جام شراب
• شمارهٔ ۵۴ — زهی عشق تو را بر کفرو دین پشت
• شمارهٔ ۵۳ — ساقیا چند ذکر موت و حیات
• شمارهٔ ۴۹ — فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب
• شمارهٔ ۴۸ — ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب