کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۶۲ — تا دل بهوا جویی مهرت برخاست
- شمارهٔ ۵۹ — ای ترک حصاری همه چیزت بنواست
- شمارهٔ ۶۳ — در چاه ز نخدانت دل ما بنواست
- شمارهٔ ۵۸ — فرزند ترا اگر بکوهست نشست
- شمارهٔ ۶۱ — ای دل اگرت بوصل دلدار هواست
- شمارهٔ ۶۴ — چون ساغر می راز نهانم پیداست
- شمارهٔ ۵۷ — چون دید به گاه رفتن از عزم درست
- شمارهٔ ۶۰ — یک روز شبی چو شمع برخواهم خاست
- شمارهٔ ۷۰ — امروز مرا ز چشم بارندگی است
- شمارهٔ ۷۱ — هر لحظه دل اندر هوسی نتوان بست
- شمارهٔ ۶۵ — اقطاع طرب در نظر ساغر ماست
- شمارهٔ ۶۷ — زلف سیهت که آشیان دل ماست
- شمارهٔ ۷۲ — رنگ رخ زر ز سکّۀ دولت تست
- شمارهٔ ۶۸ — ای هست وزنیست برتر اندیشۀ ماست
- شمارهٔ ۶۶ — از هر چه بدو میل دل غافل ماست
- شمارهٔ ۶۹ — آتش که بطبع جان کداز آمده است
- شمارهٔ ۷۴ — چشم تو که بیماری او ننهفتست
- شمارهٔ ۷۶ — ای آنکه زمانه کمترین بندۀ تست
- شمارهٔ ۷۵ — از روی تو زلف پاره یی بگرفتست
- شمارهٔ ۷۷ - فاجابه — خورشید غلام رای رخشندهٔ تست
- شمارهٔ ۷۸ — خون خوارۀ مهربان غمزه تست
- شمارهٔ ۷۹ — چون تیغ زند اجل سپرها هیچست
- شمارهٔ ۷۳ — زلف تو که در سیه گری چا کرتست
- شمارهٔ ۸۰ — اشکم که ز خون این دل ناشادست