کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۳۱ — در خدمت تو گر تن من برپایست
- شمارهٔ ۱۳۵ — گر در دهن تو از فراخی سخنیست
- شمارهٔ ۱۳۲ — بس که بشب مرا خروش و زاریست
- شمارهٔ ۱۳۴ — شاها ز غمت زمانه چون دلتنگیست
- شمارهٔ ۱۲۹ — دی گفت ندیدمت درین روزی بیست
- شمارهٔ ۱۳۳ — تا ظن نبری که در نکوئیت شکیست
- شمارهٔ ۱۳۶ — در آرزوی روی چو روزت شب نیست
- شمارهٔ ۱۳۰ — گرچه دل من چو شمع آتش خایست
- شمارهٔ ۱۳۷ — یک ذره هوای من مسکینت نیست
- شمارهٔ ۱۴۴ — ای دل چو ترا ذوق لب جانان نیست
- شمارهٔ ۱۴۰ — بی روی تو غمگسار من جز غم نیست
- شمارهٔ ۱۴۱ — امشب که نشان روز در عالم نیست
- شمارهٔ ۱۴۲ — در روی زمین هیچ کست دشمن نیست
- شمارهٔ ۱۴۳ — امشب که فراق را گذر بر من نیست
- شمارهٔ ۱۳۸ — با روی تو این دیدۀ پرنم بدنیست
- شمارهٔ ۱۳۹ — آن دل که بجز سوی غمت رهبر نیست
- شمارهٔ ۱۵۲ — همچو نفس تو عمر فرسایی نیست
- شمارهٔ ۱۴۵ — خون باد دل ارشاد بپیوند تو نیست
- شمارهٔ ۱۴۷ — کس را ز غم تو با طرب کاری نیست
- شمارهٔ ۱۴۶ — گل خواست که چون رخش نکو باشد و نیست
- شمارهٔ ۱۴۸ — چشم تو که کار او بازی نیست
- شمارهٔ ۱۴۹ — زین بیش گرم چه رای خاموشی نیست
- شمارهٔ ۱۵۰ — امشب که بجز یار مرا ساقی نیست
- شمارهٔ ۱۵۱ — احدات زمانه را چوپایانی نیست