کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۸۳ — آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست
- شمارهٔ ۸۲ — گر مهرۀ ما از تو جدا افتادست
- شمارهٔ ۸۸ — اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست
- شمارهٔ ۸۱ — آتش که همه دلی ازو ناشادست
- شمارهٔ ۸۴ — در پای تو دل گرچه زبون افتادست
- شمارهٔ ۸۶ — گر افتدم آن ماه شبی مست بدست
- شمارهٔ ۸۵ — هر کجا که ز مهرت نظری افتادست
- شمارهٔ ۸۷ — عشق تو ز لطفها که با ما کردست
- شمارهٔ ۹۱ — گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
- شمارهٔ ۹۳ — در بند جهان کسی که او بیشترست
- شمارهٔ ۹۴ — تا تنگ دلم جای تو خوش پسرست
- شمارهٔ ۹۵ — تا تنگ دلم جای چو تو خوش پسرست
- شمارهٔ ۹۶ — تیغ تو که همچو مرگ مردم خوارست
- شمارهٔ ۸۹ — هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
- شمارهٔ ۹۰ — در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
- شمارهٔ ۹۲ — از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
- شمارهٔ ۹۸ — اندیشۀ تو چو در دل ما بنشست
- شمارهٔ ۱۰۰ — زلف که هزار عهد محکم بشکست
- شمارهٔ ۱۰۴ — هر چند که روی لاله بس دلگسلست
- شمارهٔ ۹۹ — این اشک که مونس من غمناکست
- شمارهٔ ۱۰۳ — از عشق دهانت دل مسکین تنگست
- شمارهٔ ۹۷ — گفتم که مرا بر تو ببوسی نازست
- شمارهٔ ۱۰۱ — دی گفت مرا اسب در آنت چه شکست
- شمارهٔ ۱۰۲ — بی مرگی اگر چه آشنایی مرگ است