کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۹ — بی یار، کسی که یار نداشت ترا
- شمارهٔ ۱۱ — چون دید صبا میان بستان گل را
- شمارهٔ ۱۰ — شادی خوانم بنام غمهای ترا
- شمارهٔ ۱۲ — عید آمد و درد برقرارست مرا
- شمارهٔ ۱۳ — زابشخور وصل بهره اشکست مرا
- شمارهٔ ۱۶ — زلف تو چنان بباد بر داد مرا
- شمارهٔ ۱۵ — نه یاری ازین دلگسلی هست مرا
- شمارهٔ ۱۴ — در تن غم تو بجای جانست مرا
- شمارهٔ ۱۹ — آنها که فلک وفا نداد ایشان را
- شمارهٔ ۱۸ — دل بر تو نهم رغم بد اندیشان را
- شمارهٔ ۲۱ — ساقت که بآرزو پرستند او را
- شمارهٔ ۲۲ — دردیست اجل که نیست درمان او را
- شمارهٔ ۲۰ — تیغ تو که بنده می‌کند شاهان را
- شمارهٔ ۲۳ — هر کو بشناخت مستی و پستی را
- شمارهٔ ۲۴ — می آمد و می رفت پیاله بر ما
- شمارهٔ ۱۷ — کرد این طمع خام تبه نام مرا
- شمارهٔ ۲۷ — رشک آیدم ای دوست که با تو هر شب
- شمارهٔ ۲۹ — ماییم نهاده سر بفرمان شراب
- شمارهٔ ۳۰ — چشم تو همی داشت دلم را بعذاب
- شمارهٔ ۲۶ — در باغ بین زگونه گون برگ و نوا
- شمارهٔ ۲۸ — داری ز پی چشم بد ای درّ خوشاب
- شمارهٔ ۳۲ — گفتم که مرا وصل تو نفزاید آب
- شمارهٔ ۳۱ — چون مردمک دیده ام ای در خوشاب
- شمارهٔ ۲۵ — گرچه خوش نیست حالت ناخوش ما