کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۱۱ — از بس که رخ لاله خوش و خندانست
- شمارهٔ ۱۱۲ — وقتی که درو راحت درویشانست
- شمارهٔ ۱۰۷ — در حضرت عشق هر که او مقبولست
- شمارهٔ ۱۰۵ — غمهای فراخ من نه در خورد دلست
- شمارهٔ ۱۰۶ — بی روی تو شادی همه در درد دلست
- شمارهٔ ۱۰۸ — دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست
- شمارهٔ ۱۰۹ — شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
- شمارهٔ ۱۱۰ — تیغ تو که لب تا لب او دندانست
- شمارهٔ ۱۱۸ — گر شرح دهم که بی تو کارم چونست
- شمارهٔ ۱۲۰ — گازر بچه را سپید کاری آهوست
- شمارهٔ ۱۱۳ — آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
- شمارهٔ ۱۱۴ — شیرین دهنت که تنگنای سخنست
- شمارهٔ ۱۱۵ — شادیّ زمانه عاشق طبع منست
- شمارهٔ ۱۱۷ — این خشک گیا که زرد چون روی منست
- شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتله — دل خون شد و شرط جان گدازی اینست
- شمارهٔ ۱۱۶ — درد تو دوای دل وارون منست
- شمارهٔ ۱۲۴ — برخاک درت بخت مرا بخوابگهست
- شمارهٔ ۱۲۸ — گفتم: ز تو خوبتر درین شهر بسیست
- شمارهٔ ۱۲۵ — بشنو سخن باد که چون دلخواهست
- شمارهٔ ۱۲۷ — گفتند دل تو از خرد بیگانه ست
- شمارهٔ ۱۲۱ — تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست
- شمارهٔ ۱۲۲ — می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
- شمارهٔ ۱۲۶ — از چرخ کهن محنت و دردم تازه ست
- شمارهٔ ۱۲۳ — بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست