کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۵۱ — گر بخواهی کشتنم یکبارگی
- شمارهٔ ۱۴۶ — بر آمد ز گلزار باد بهاری
- شمارهٔ ۱۵۰ — بار دیگر ز که می‌آموزی
- شمارهٔ ۱۴۸ — نرگسا! چیستت که پنداری
- شمارهٔ ۱۴۵ — کجایی ای به دو رُخ آفتابِ دلداری؟
- شمارهٔ ۱۴۹ — هر شبی با دلی و صد زاری
- شمارهٔ ۱۴۷ — زهی از روی تو گل شرمساری
- شمارهٔ ۱۵۲ — منم امروز و یکی مطرب و جایی خالی
- شمارهٔ ۱۶۰ — بازم لباس صبر به صد پاره کرده‌ای
- شمارهٔ ۱۵۵ — ماه رویا بسر خویش کنی
- شمارهٔ ۱۵۸ — چنان خوب رویی بدان دلربایی
- شمارهٔ ۱۵۶ — خه، شاد و کش آمدی کجایی؟
- شمارهٔ ۱۵۷ — تا کی‌ام انتظار فرمایی؟
- شمارهٔ ۱۵۹ — آخر چه شد که راه جفا برگرفته‌ای
- شمارهٔ ۱۵۴ — ترسم آن نوش ز لب کم سخنی
- شمارهٔ ۱۵۳ — ساقیا هین بیار ساغر می
- شمارهٔ ۱ — خصم که ز پس نیزه خورد روز وغا
- شمارهٔ ۲ — گه زلف بنفشه برکند باد صبا
- شمارهٔ ۷ — گر بگشایم ز غصّه امشب لب را
- شمارهٔ ۵ — در دست منت همیشه دامن بادا
- شمارهٔ ۳ — جایی که در بقا فرازست آنجا
- شمارهٔ ۸ — روز آمد و بردوختم از دم لب را
- شمارهٔ ۴ — جایی که نشان بی نشانست آنجا
- شمارهٔ ۶ — شمعم که زمن هست اثر غم پیدا