کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۶ — ای دل چو رسید روز اومید بشب
- شمارهٔ ۳۵ — هستم ز وصال دوست دلشاد امشب
- شمارهٔ ۳۷ — شاها همه کار تو زهم طرفه ترست
- شمارهٔ ۳۴ — کام همه ناله و خروشست امشب
- شمارهٔ ۳۹ — آزرده چو شد ز زخم نشتر دستت
- شمارهٔ ۳۸ — بر لاله ز عارض تو هر دم ز نخست
- شمارهٔ ۳۳ — وقتست که پر زچین شود طرّۀ آب
- شمارهٔ ۴۰ — گر خسته دل مرا بر آری حاجت
- شمارهٔ ۴۷ — گیرم بنقاب در کشی رخسارت
- شمارهٔ ۴۸ — از بس که کنم شام و سحر در کارت
- شمارهٔ ۴۴ — خواهی که هنروران نکو دارندت
- شمارهٔ ۴۲ — آن دل که بر اتش غمت صد ره سوخت
- شمارهٔ ۴۳ — شاها چو به داد داد هر کس دادت
- شمارهٔ ۴۱ — از بس که تنم ز آتش دل بگداخت
- شمارهٔ ۴۶ — روزی گیرم میان تو چون کمرت
- شمارهٔ ۴۵ — دربند کسی باش که یاری کندت
- شمارهٔ ۵۱ — دی توبت من ز آستین برزد دست
- شمارهٔ ۵۳ — ترکم سوی آماجگه آمد سرمست
- شمارهٔ ۵۲ — غمگین دل من که شادمان از غم تست
- شمارهٔ ۵۵ — عید آمد و ساز پارسایی بشکست
- شمارهٔ ۵۴ — این ساغر می که بر کف دست من است
- شمارهٔ ۵۶ — تا هست ترا چراغ دانش در دست
- شمارهٔ ۴۹ — باور نکنی که از من عشوه پرست
- شمارهٔ ۵۰ — ای عزم تو بر شکستن عهد درست