کسایی مروزی
زندگی‌نامهٔ کسایی
مجدالدین ابوالحسن یا ابواسحاق کسائی مروزی از شاعران قرن چهارم و معاصر اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی است. وی به سال ۳۴۱ هجری قمری در مرو به دنیا آمد. در آغاز شاعری مداح بود و مدح سلاطین زمان خود را می‌گفت ولی در اواخر عمر از این کار پشیمان شد. چنان که از اشعارش بر می‌آید، شیعی مذهب بوده است. از اشعارش حدود ۲۰۰ بیت باقی مانده است. وفات او را اندکی بعد از سال ۳۹۴ هجری قمری ذکر کرده‌اند. اشعار باقیمانده از کسایی به همت آقای مهرداد بیات به گنجور اضافه شده است.
آثار کسایی
شعرهای کسایی
- عزت نفس — به خدایی که آفرین کرده ست
- ای طبع سازوار ... — ای طبع سازوار ، چه کردم تو را ، چه بود
- می و ماه و مریخ — به جام اندر تو پنداری روان است
- وصف شراب — از او بوی دزدیده کافور و عنبر
- تف و تاب — از بهر که بایدت بدین سان شبگیر
- بخشندگی ممدوح — کفت گویی که کان گوهرستی
- حکمت — چرا این مردم دانا و زیرکسار و فرزانه
- شمارهٔ ۱ — بگشای راز عشق و نهفته مدار عشق
- شمارهٔ ۳ — جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت
- شمارهٔ ۴ — مردم چو با ستور موافق بود به فعل
- شمارهٔ ۶ — رودکی ، استاد شاعران جهان بود
- شمارهٔ ۵ — چون که یکی تاج و بَساک ملوک
- شمارهٔ ۲ — آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود
- شمارهٔ ۷ — یکی جامه وین بادروزه ز قوت
- شمارهٔ ۹ — باد و گردم نکرد زشتی هیچ
- شمارهٔ ۸ — با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست
- شمارهٔ ۱۵ — چندین حریر حُلّه که گسترد بر درخت
- شمارهٔ ۱۴ — لاله به غَنجار ، سرخ کرده همه روی
- شمارهٔ ۱۷ — ز هول تاختن و کینه آختنش مرا
- شمارهٔ ۱۶ — هزار آوا همی بر گل سراید
- شمارهٔ ۱۰ — از راستی تو خشم وری دانم
- شمارهٔ ۱۱ — خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
- شمارهٔ ۱۲ — مرا گفت بگیر این و بزی خرم و دلشاد
- شمارهٔ ۱۳ — افراز خانه ام ز پی بام و پوشش