کسایی مروزی
زندگی‌نامهٔ کسایی
مجدالدین ابوالحسن یا ابواسحاق کسائی مروزی از شاعران قرن چهارم و معاصر اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی است. وی به سال ۳۴۱ هجری قمری در مرو به دنیا آمد. در آغاز شاعری مداح بود و مدح سلاطین زمان خود را می‌گفت ولی در اواخر عمر از این کار پشیمان شد. چنان که از اشعارش بر می‌آید، شیعی مذهب بوده است. از اشعارش حدود ۲۰۰ بیت باقی مانده است. وفات او را اندکی بعد از سال ۳۹۴ هجری قمری ذکر کرده‌اند. اشعار باقیمانده از کسایی به همت آقای مهرداد بیات به گنجور اضافه شده است.
آثار کسایی
شعرهای کسایی
- شمارهٔ ۱۹ — سزد که دو رخ کاریز آب دیده کنی
- شمارهٔ ۲۰ — آنچه به پیمانه تو را داده اند
- شمارهٔ ۲۱ — کافور تو با لوس بود مشک تو با ناک
- شمارهٔ ۲۳ — ای دریغا که مورد زار مرا
- شمارهٔ ۲۲ — آن جهان را بدین جهان مفروش
- شمارهٔ ۲۵ — ای زدوده سایهٔ تو ز آینهٔ فرهنگ زنگ
- شمارهٔ ۲۴ — دل شاد دار و پند کسایی نگاه دار
- شمارهٔ ۱۸ — بر آمد ابر پیریت از بن گوش
- شمارهٔ ۳۱ — تیز بودیم و کند گونه شدیم
- شمارهٔ ۲۸ — نادیده هیچ مشک و همه ساله مشکبوی
- شمارهٔ ۳۳ — عمر چگونه جهد از دست خلق
- شمارهٔ ۲۶ — زواله اش چو شدی از کمان گروهه برون
- شمارهٔ ۳۲ — نسوز نامرده ، ای شگفتی کار
- شمارهٔ ۲۹ — چگونه سازم با او چگونه حرب کنم
- شمارهٔ ۳۰ — تنی درست و هم قوت بادروزه فرد
- شمارهٔ ۲۷ — دل نرم کن به آتش و از بابزن مترس
- شمارهٔ ۳۵ — کسی که سامهٔ جبار آسمان شکند
- شمارهٔ ۳۴ — هول تاختن و کینه آختنْش مرا
- شمارهٔ ۳۸ — آسمان آسیای گردان است
- شمارهٔ ۴۱ — کوهسار خشینه را به بهار
- شمارهٔ ۴۰ — می تند گرد سرای و در تو غُنده کنون
- شمارهٔ ۳۶ — چنان مگوی ، ولیکن چنان نمای به خلق
- شمارهٔ ۳۹ — خراس و آخر و خُنبه ببردند
- شمارهٔ ۳۷ — این گنبد گردان که برآورد بدین سان