خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۳۴۸ - در مرثیهٔ سلطان شرق — گویند کز تبی ملک الشرق درگذشت
- شمارهٔ ۳۵۲ — خاقانیا فرو خوان اسرار آفرینش
- شمارهٔ ۳۴۶ - در مرثیهٔ اهل بیت خود — چشمهٔ خون ز دلم شیفته‌تر کس را نی
- شمارهٔ ۳۵۰ — ز آب سخن بحر ارجیش را من
- شمارهٔ ۳۴۵ — اهل بایستی که جان افشاندمی
- شمارهٔ ۳۴۹ — صانعا شکر تو واجب شمرم
- شمارهٔ ۳۴۷ - در هجو رشید الدین وطواط — رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردی
- شمارهٔ ۳۵۱ - در هزل — اهل بغداد را زنان بینی
- شمارهٔ ۳۵۶ — می تا خط جام آر به رنگ لب دل‌جوی
- شمارهٔ ۳۵۸ — خاقانی است بلبل عنقا سخن ولی
- شمارهٔ ۳۵۷ — خاقانیا ز خدمت شاهان کران طلب
- شمارهٔ ۳۶۰ - در هجو یکی از وزرای شروان‌شاه — اِی ظُلْمِ تو، مُخَرِّبِ مُلْکِ یَزیدیان
- شمارهٔ ۳۵۹ — بس کن خاقانیا ز مدحت دونان
- شمارهٔ ۳۵۴ — صبح کرم و وفا فرو شد
- شمارهٔ ۳۵۳ - در ترک شهوترانی — آب شهوت مریز خاقانی
- شمارهٔ ۳۵۵ — مِرفَق دهم به حضرت صاحب قصیده‌ای
- شمارهٔ ۳۶۲ — سعد و نحس شب سپید و سیاه
- شمارهٔ ۳۶۱ — نیست سالم دو ده ولی به سخن
- شمارهٔ ۵ - در مدح خاقان کبیر جلال الدین ابو المظفر شروان شاه — سر چو آه عاشقان برکرد صبح
- شمارهٔ ۱ - در مدح جلال الدین اخستان شروان شاه — جام ز می دو قله کن خاص برای صبح‌دم
- شمارهٔ ۶ - در مدح جلال الدین شروان شاه اخستان — خندهٔ سر به مهر زد دم صبح
- شمارهٔ ۴ - در مدح امام الشارع وحید الدین ابو المفاخر عثمان پسر کافی الدین عمر پسر عم و داماد خاقانی — آن نه روی است آنکه آشوب جهان است آنچنان
- شمارهٔ ۳ - در مدح سلطان مظفر الدین قزل ارسلان — لاف از دم عاشقان زند صبح
- شمارهٔ ۲ - در مدح خاقان اعظم جلال الدین شروان شاه اخستان — بر کوس نوای نو بردار به صبح اندر