خاقانی شروانی
زاده ۵۲۰ – درگذشته ۵۹۵ هجری قمری، شروان
زندگی‌نامهٔ خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از قصیده‌سرایان عصر خویش است. توانایی او در استخدام معانی و ابتکار مضامین در هر قصیدهٔ او پدیدار است.
آثار خاقانی
شعرهای خاقانی
- شمارهٔ ۲۷۷ — بر اصفهان گذشتن من بود یک زمان
- شمارهٔ ۲۷۵ — تا حضرت عشق را ندیمیم
- شمارهٔ ۲۷۳ — وقت آن است کز این دار فنا درگذریم
- شمارهٔ ۲۷۹ — یک روز بپرسید منوچهر ز سالار
- شمارهٔ ۲۷۶ - در موعظه — هر که را من به مهر خواندم دوست
- شمارهٔ ۲۸۰ — ز آل غانم اگرچه نفعی نیست
- شمارهٔ ۲۷۴ — در دو عالم کار ما داریم کز غم فارغیم
- شمارهٔ ۲۷۸ - در مدح عز‌الدین ابو عمران — دبیران را منم استاد و میران را منم قُدوه
- شمارهٔ ۲۸۶ — شب رحیل چو کردم وداع شروان را
- شمارهٔ ۲۸۷ — منم که همچو کمان دستمال ترکانم
- شمارهٔ ۲۸۲ — منم سرآمد دوران که طبع من داند
- شمارهٔ ۲۸۱ — از کمال توست خاقانی نه از نقصان که دهر
- شمارهٔ ۲۸۴ — خیره کشا، بد کنشا، ظالما!
- شمارهٔ ۲۸۳ — یارب ز حال محنت خاقانی آگهی
- شمارهٔ ۲۸۸ — کمین گشادن دهر و کمان کشیدن چرخ
- شمارهٔ ۲۸۵ — تا ز شروان دورم اعدا راست آسایش چنانک
- شمارهٔ ۲۹۳ — به نسبت از تو پیمبر بنازد ای سید
- شمارهٔ ۲۹۵ — ای پور ز خاقانی اگر پند پذیری
- شمارهٔ ۲۹۶ — خواجه بر استر رومی خر مصری می‌دید
- شمارهٔ ۲۸۹ - در هجو — قسم تو ریاست از ریاست
- شمارهٔ ۲۹۰ - در هجو رشید وطواط — خواجه موشی است زیر بر به کمین
- شمارهٔ ۲۹۲ — لوریی گفت مرا در عرفات
- شمارهٔ ۲۹۱ - در تعریض بر بُندار رازی — زین کلک من که سحر طرازی است راستین
- شمارهٔ ۲۹۴ - بالبدیهه در صفت خربزه — خوان خسرو فلک مثال و در او