مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۱۲۵ — قلاش و قلندران و عاشق بودن
- شمارهٔ ۱۲۲ — چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
- شمارهٔ ۱۲۳ — از مرگ تو ای شاه سیه شد روزم
- شمارهٔ ۱۲۴ — با درد تو نیست روی درمان دیدن
- شمارهٔ ۱۲۶ — از ضعف من آنچنان توانم رفتن
- شمارهٔ ۱۲۷ — در دام غم تو خسته‌ای نیست چو من
- شمارهٔ ۱۲۸ — دی خوش پسری بدیدم از سرّاجان
- شمارهٔ ۱۲۹ — زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان
- شمارهٔ ۱۳۲ — رفتی پسرا دوش به می نوشیدن
- شمارهٔ ۱۳۳ — در «گنجه» دو درزن‌گر استاد جوان
- شمارهٔ ۱۳۵ — مؤذن پسری تازه تر از لاله مرو
- شمارهٔ ۱۳۱ — آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زن
- شمارهٔ ۱۳۶ — عشق است که شیر نر زبون آید از او
- شمارهٔ ۱۳۷ — روز ازل آمدم نشان غم تو
- شمارهٔ ۱۳۰ — ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چین
- شمارهٔ ۱۳۴ — دی خوش پسری بدیدم اندر «زوزن»
- شمارهٔ ۱۴۲ — گفتم که مرا از نظر انداخته‌ای
- شمارهٔ ۱۴۳ — آن زلف نگر سر به سمن آورده
- شمارهٔ ۱۴۴ — ای در طلب تو عمر من فرسوده
- شمارهٔ ۱۴۵ — مستش دیدم، گرفته راه خانه
- شمارهٔ ۱۴۰ — اندر دل من ای بت عیار بچه
- شمارهٔ ۱۳۹ — ای روی تو از تازه گل بر بر به
- شمارهٔ ۱۳۸ — معشوقه لطیف و چست و بازاری به
- شمارهٔ ۱۴۱ — ای شمع رخت را دل من پروانه