مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۱۴۸ — هر چند چو خاکِ راه خوارم گیری
- شمارهٔ ۱۴۷ — گه خصم شوی مرا و گه یار آئی
- شمارهٔ ۱۴۹ — هرگز کامم ز خفت و خوابم ندهی
- شمارهٔ ۱۵۳ — درده می لعل لاله‌گون صافی
- شمارهٔ ۱۵۱ — خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردی
- شمارهٔ ۱۵۲ — دلها تو بری و قصد جانها تو کنی
- شمارهٔ ۱۵۰ — چون در دلت آن بود که گیری یاری
- شمارهٔ ۱۴۶ — ای کرده جفا و جور آئین، بحلی
- شمارهٔ ۱۵۵ — هر گه که به زلف، عنبرِ تر سایی
- شمارهٔ ۱۵۹ — چون اسب به میدان طرب می‌تازی
- شمارهٔ ۱۵۴ — دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نی
- شمارهٔ ۱۵۷ — چون خاک زمین اگر عنان کش باشی
- شمارهٔ ۱۵۶ — آنی که به لطف، تو سراسر نمکی
- شمارهٔ ۱۶۰ — زلف و رخ خود به هم برابر کردی
- شمارهٔ ۱۶۱ — مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی
- شمارهٔ ۱۵۸ — هان تا به خرابات مجازی نائی
- شمارهٔ ۱۶۶ — افتاد مرا با بت خود گفتاری
- شمارهٔ ۱۶۹ — با روی چو نوبهار و با خوی دئی
- شمارهٔ ۱۶۸ — تن زود به خواری ای جلب بنهادی
- شمارهٔ ۱۶۷ — آنی که به هیچ کس تو چیزی ندهی
- شمارهٔ ۱۶۲ — در سنگ اگر شوی چو پار ای ساقی
- شمارهٔ ۱۶۳ — در وقت بهار جز لب جوی مجوی
- شمارهٔ ۱۶۴ — ای تنگ شکر چون دهن تنگت نی
- شمارهٔ ۱۶۵ — ای رشته چو قصد لعل کانی کردی