مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۵۲ — جانا نه هر آنکس که دلی خوش دارد
- شمارهٔ ۵۳ — جانا غم دل ز بینوائی خیزد
- شمارهٔ ۵۴ — در راه خدا صبور می‌باید بود
- شمارهٔ ۵۶ — شاهان چو به روزِ بزم ساغر گیرند
- شمارهٔ ۵۷ — از دیده من چو اشگ گلگون بچکد
- شمارهٔ ۵۵ — آنروز که توسن فلک زین کردند
- شمارهٔ ۵۱ — چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد
- شمارهٔ ۵۰ — جان کو به تن آباد بود هیچ بوَد
- شمارهٔ ۶۲ — قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد
- شمارهٔ ۶۳ — ای باد که جان فدای پیغام تو باد
- شمارهٔ ۶۱ — تا سنبل تو غالیه سائی نکند
- شمارهٔ ۶۴ — در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود
- شمارهٔ ۵۸ — زلف تو چو آه من درازی دارد
- شمارهٔ ۶۰ — هر کارد که از کشته خود برگیرد
- شمارهٔ ۵۹ — شاها فلکت اسب سعادت زین کرد
- شمارهٔ ۶۵ — پیوسته خرابات ز رندان خَوش باد
- شمارهٔ ۶۸ — شاها ز منت مدح و ثنا بس باشد
- شمارهٔ ۶۶ — سرمایه روزگارم از دست بشد
- شمارهٔ ۶۷ — هر گه که دلم فرصت آن دم جوید
- شمارهٔ ۶۹ — گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چند
- شمارهٔ ۷۰ — ایام بر آنست که تا بتواند
- شمارهٔ ۷۳ — زیبا بت کفشگر چو کفش آراید
- شمارهٔ ۷۲ — اشکم ز دو دیده متصل میآید
- شمارهٔ ۷۱ — بگذشت پریر باد بر لاله و وَرد